کفش هایم که جفت می شود دلم هوای رفتن می کند




من کودکانه بی قرار تو می شوم



و تو ...



تو خالی از منی



منی که جز هوای رفتن خود فکری بر سر نداشتم



اما حال که به خود می اندیشم حسی جز رفتن تو را در خود نمی بینم

من خودم نیستم
گم شده ام

میان تاریکی جنگل آدم های اطرافم

میان دروغ هایی که به هم بافته ام تا باورم کنند

میان حس غریب تنهایی ومرگ

میان بودن و رفتن

از یاد رفته ام

حتی از یاد پدرم

که مرا ناخواسته به این دنیای دلسنگ دعوت کرد

خسته شدم

از جنگیدن، از مبارزه کردن برای آنچه حقم است و در دستم نیست

امیدوارم

به موفقیت کسی که برایم خون دل خورد

این تنها امیدی است که شبها را برایم روز میکند

سلام حمیده جونم .....

آری دلتنگی را باید بارید



از سکون برید


راز دل شنید


و به عشق رسید

خدایا تقدیرم را زیبا بنویس


کمکم کن

آنچه را که تو زود خواهی من دیر نخواهم


آنچه را که تو دیر خواهی من زود نخواهم

وقتی که هیچ چیز نداری


وقتی که دست هایت


ویرانه هایی هستند بی هیچ انتظاری


حتی بی هیچ حسرتی


دیگر چه بیم انکه تو را آفتاب و ماه ننوازند؟


وقتی میعادی نباشد رفتن چرا؟

دکتر شریعتی