روزگارا:

تو اگر سخت به من میگیری،

با خبر باش که پژمردن من آسان نیست،

گرچه دلگیرتر از دیروزم،

گر چه فردای غم انگیز مرا میخواند،

لیک باور دارم دلخوشیها کم نیست

زندگی باید کرد...!

پاییز میرسد ...

و از انبوه برگهای زرد رنگ ،

میوه هایی طلایی رنگ باقی مانده اند !

انبوه برگهای رقصنده با باد ...

هیچگاه اجازه جلوه به میوه ها را نداده بودند؛

چه در بهار وچه در تابستان !

و عجیب که خزان ،

برگها را بیقیمت کرد و میوه ها را قیمتی !

تفنگ هاي پر براي شليك به مغز هاي پر ساخته شده اند !

و مغز هاي خالي
براي پر كردن اين تفنگ ها !

یادم باشد حرفی نزنم كه به كسی بر بخورد

نگاهی نكنم كه دل كسی بلرزد


خطی ننویسم كه آزار دهد كسی را...

یادم باشد كه روز و روزگار خوش است


وتنها دل ما دل نیست...

یادم باشد جواب كین را با كمتر از مهر و جواب


دو رنگی را با كمتر از صداقت ندهم...

یادم باشد باید در برابر فریادها سكوت كنم


و برای سیاهی ها نور بپاشم...

یادم باشد از چشمه درسِِ خروش بگیرم


و از آسمان درسِ پـاك زیستن...

یادم باشد سنگ خیلی تنهاست...


یادم باشد باید با سنگ هم لطیف رفتار كنم مبادا دل تنگش بشكند...

یادم باشد برای درس گرفتن و درس دادن به دنیا آمده ام ...

نه برای تكرار اشتباهات گذشتگان...


یادم باشد زندگی را دوست دارم...

یادم باشد هر گاه ارزش زندگی یادم رفت در چشمان حیوان بی زبانی كه به سوی قربانگاه می رود زل بزنم تا به مفهوم بودن پی ببرم...


یادم باشد می توان با گوش سپردن به آواز شبانه ی دوره گردی كه از سازش عشق می بارد به اسرار عشق پی برد و زنده شد...

یادم باشد معجزه قاصدكها را باور داشته باشم...


یادم باشد گره تنهایی و دلتنگی هر كس فقط به دست دل خودش باز می شود...

یادم باشد هیچگاه لرزیدن دلم را پنهان نكنم تا تنها نمانم...


یادم باشد هیچگاه از راستی نترسم و نترسانم...

یادم باشد از بچه ها میتوان خیلی چیزها آموخت...


یادم باشد پاکی کودکیم را از دست ندهم...

یادم باشد زمان بهترین استاد است...


یادم باشد قبل از هر کار با انگشت به پیشانیم بزنم تا بعدا با مشت بر فرقم نکوبم...

یادم باشد با کسی انقدر صمیمی نشوم شاید روزی دشمنم شود...


یادم باشد با کسی دشمنی نکنم شاید روزی دوستم شود...

یادم باشد قلب کسی را نشکنم...


یادم باشد زندگی ارزش غصه خوردن ندارد...

یادم باشد پلهای پشت سرم را ویران نکنم...

یادم باشد امید کسی را از او نگیرم شاید تنها چیزیست که دارد...

یادم باشد که عشق کیمیای زندگیست...


یادم باشد كه ادمها همه ارزشمند اند و همه می توانند مهربان و دلسوز باشند...



یادم باشد زنده ام و اشرف مخلوقات...

یوسفی را منتظرم که قرنهاست گرگها هرگز به او دست نیافته

و نخواهند یافت ...

پشت پنجره ی چشمهایم تنها نشسته ام

هرکه می خواهد در پشت درب باشد باشد

شرط ورود آنست که اول دستهای سفید، نه

قلب سفیدش را از لای درب نشان دهد ...

الهی . . .



در شگفتم از آنکه کوه را می شکافد تا به معدن جواهر دست یابد

ولی خویش را نمیکاود تا به مخزن حقائق برسد

جغدی روی كنگره های قدیمی دنیا نشسته بود. زندگی را تماشا میكرد.و آدمهایی را می دید كه به سنگ و ستون، به در و دیوار دل می بندند. جغد اما می دانست كه سنگ ها ترك می خورند، ستون ها فرو می ریزند، درها می شكنند و دیوارها خراب می شوند. او بارها و بارها تاجهای شكسته، غرورهای تكه پاره شده را لابلای خاكروبه های كاخ دنیا دیده بود. او همیشه آوازهایی درباره دنیا و ناپایداری اش می خواند و فكر می كرد شاید پرده های ضخیم دل آدمها، با این آواز كمی بلرزد.



روزی كبوتری از آن حوالی رد می شد، آواز جغد را كه شنید، گفت: بهتر است سكوت كنی و آواز نخوانی آدمها آوازت را دوست ندارند. غمگین شان می كنی. می گویند بدیمنی و بدشگون و جز خبر بد، چیزی نداری.



قلب جغد پیر شكست و دیگر آواز نخواند.



سكوت او آسمان را افسرده كرد. آن وقت خدا به جغد گفت:

آوازخوان كنگره های خاكی من! پس چرا دیگر آواز نمی خوانی؟ دل آسمانم گرفته است.



جغد گفت: خدایا! آدمهایت مرا و آوازهایم را دوست ندارند.



خدا گفت: آوازهای تو بوی دل كندن می دهد و آدمها عاشق دل بستن اند. دل بستن به هر چیز كوچك و هر چیز بزرگ. تو مرغ تماشا و اندیشه ای! و آن كه می بیند و می اندیشد، به هیچ چیز دل نمی بندد. دل نبستن سخت ترین و قشنگ ترین كار دنیاست. اما تو بخوان و همیشه بخوان كه آواز تو حقیقت است و طعم حقیقت تلخ.



جغد به خاطر خدا باز هم بر كنگره های دنیا می خواند و آنكس كه می فهمد،

می داند آواز او پیغام خداست.