گفتی:

آواز این پرنده

مثل حضور مبهم تنهایی است

با دست خود گلوی قناری را

از حجم استخوانی تن کندم.

گفتی:تنها

در خط استوایی هر سینه

روز ورود عشق چه رویائی است

با دست خود دریچه هر دل را

از چارچوب تنگ بدن کندم.

گفتی،دوباره گفتی:

اینجا چقدر بی تو تماشایی ست

با دست خویش، خود را

در لحظه شکوفه شدن کندم " عبدالجبار کاکائی "