به گزارش هفت روز، اسماعیل پاک‌روان که در همه مسیر کاروان کنار دست راننده اتوبوس نشسته بود و از وضعیت اتوبوس و مشکل آن به خوبی مطلع بود، در تشریح حادثه واژگونی اتوبوس اظهار کرد: اتوبوس از همان ابتدای مسیر حرکت خاموش می‌شد و راننده می‌گفت که اتوبوس خطای کامپیوتری دارد و با خاموش و روشن شدن ری‌ست می‌شود. صاحب ماشین ۱۰ روز است که اتوبوس را خریده است و می‌گفت اتوبوس هیچ مشکل فنی ندارد ولی اتوبوس نقص فنی داشت و چندین بار در مسیر خاموش می‌شد.
وی افزود: در اهواز پس از بررسی مشکل اتوبوس گفتند که ترمز آن مشکل دارد و شیلنگ ترمز فشار را تحمل نمی‌کند. پس از آن مشکل ترمز کمتر شد و تنها مشکل خاموش و روشن اتوبوس را داشتیم. در بازگشت در سد کارون سه برای شام توقف کردیم و پس از آن حرکت کردیم که اتوبوس در مسیر حرکت در سربالایی کاملا می‌ایستاد و در باند خود خاموش می‌شد.
پاک‌روان گفت: من با خانواده‌ام تماس گرفتم و گفتم که گمان نکنم سالم به خانه برسم. اتوبوس خراب بود و قضیه جدی شده بود. پس از آن اتوبوس حرکت می‌کرد و در دست‌انداز اول راننده گفت اتوبوس ترمز ندارد؛ سرعت اتوبوس ۳۵ کیلومتر بود و مشکل ترمز اتوبوس از ریتارد آن بود که کار نمی‌کرد. با از کار افتادن ریتارد سرعت اتوبوس خود به خود بالا می‌رفت و راننده حداقل ۲۰ تریلر را به صورت شاخ به شاخ رد کرد. در حال حرکت اتوبوس همه دانش‌آموزان جیغ می‌زدند و راننده ماشین‌های روبه‌رو را یکی یکی رد می‌کرد.
وی افزود: با همراهی مدیر دبیرستان به سراغ دانش‌آموزان رفتم و به آنها گفتیم که صلوات بفرستند و ذکر بگویند که ناگهان اتوبوس در یکی از پیچ‌ها واژگون شد. در آن موقع دانش آموزان در گروه‌های سه و چهار نفره نشسته و کمربندها را بسته بودند.
ذوالفقار خدادادی پدر یکی از مسافران اتوبوس نیز که اکنون در بیمارستان گلستان اهواز بستری است، اظهار کرد: متاسفانه جاده‌های بین چهارمحال و بختیاری و خوزستان بسیار قدیمی و خطرآفرین هستند. در این مسیر قطار هم وجود ندارد و مسیر کوهستانی بسیار خطرناک است.
وی افزود: باید چاره‌ای برای جاده‌های این مسیر اندیشیده شود که دیگر چنین حوادثی برای مسافران پیش نیاید. خوزستان استان پرترددی است و همیشه کاروان‌های راهیان نور از این مسیرها گذر می‌کنند؛ مسئولان امر در این زمینه باید توجه و تدابیر بیشتری اتخاذ کنند و این مسیر را اصلاح کنند.

دنیا کوچکتر از آن است که گمشده‌ای را در آن یافته باشی
هیچ‌کس اینجا گم نمی‌شود
آدم‌ها به همان خونسردی که آمده‌اند
چمدانشان را می‌بندند و ناپدید می‌شوند
یکی در مه
یکی در غبار
یکی در باران
یکی در باد
و بی‌رحم‌ترین‌شان در برف
آنچه بر جا می‌ماند
رد پایی‌ست و خاطره‌ای که هر از گاه
پس میزند مثل نسیم
!پرده‌های اتاقت را.... !