من ... همین جاها بودم ..

دلتنگی های آدمی را باد ترانه ای می خواند

رویاهایش را آسمان پر ستاره نادیده می گیرد

و هر دانه ی برفی به اشکی نریخته میماند

سکوت سرشار از نا گفته هاست

از حرکات ناکرده . شگفتی های بر زبان نیامده و اعتراف به عشق های نهان

در این سکوت حقیقت ما نهفته است حقیقت تو ومن.

" مارگوت بیکل

- "به كجا چنين شتابان؟"

گون از نسيم پرسيد.
- "دل من گرفته زينجا،

هوس سفر نداري

ز غبار اين بيابان؟"

- "همه آرزويم؛ اما

چه كنم كه بسته پايم..."

- "‌به كجا چنين شتابان؟"

- "به هر آن كجا كه باشد به جز اين سرا سرايم..."

- "سفرت به خير؛ اما، تو و دوستي، خدا را

چو از اين كوير وحشت به سلامتي گذشتي،

به شكوفه‌ها، به باران،

برسان سلام ما را.
" محمد رضا شفيعي كدكني "

.... >> یعنی #دیدگاه ...
و متنهام را توی دیدگاه میزارم ...

میخوای گیتار بزنم؟

ديدم اورا آه ! بعد از بيست سال

گفتم اين زن اوست يا نه ديگريست؟

چيزكي از او دراو بود و نبود
گفتم اين زن اوست ؟ يعني آن پريست؟؟

هر دو تن دزديده و حيران نگاه
سوي هم كرديم و حيران تر شديم

هر دو گويي با گذشت روزگار
در كف باد خزان پر پر شديم

از فروشنده كتابي را خريد
بعد از آن اهنگ رفتن ساز كرد

خواست تا بيرون رود بي اعتنا
دست من در را برايش باز كرد

عمر من بود او كه از پيشم گذشت
رفت و در انبوه مردم گم شد او


باز هم مضمون شعري تازه گشت
باز هم افسانه ي مردم شد او

با موبایلم فیلم ازت گرفتم ..


اون موقع خودت هم بودی

ای آب نیلگون و گهر بار كشورم

ای آخرین پنا هم و مأ وا و سنگرم

امواج تو تلاطم عشق است دردلم

ای عشق پر تلاطم و موج شناورم

ما خون خویش دردل جام تو كرده ایم

تا شهدعشق جمله بریزی به ساغرم

صد جان فدای شوكت نام تو گشته است

ای جان فدای همت یار دلاورم

آواز عاشقانه بخوان ای خلیج عشق

این جمله بود ذكر شهیدان لشكرم

آنان كه خون خویش به كام تو كرده اند

حكم خلیج فارس به نام تو كرده اند

درد من تنهایی نیست؛

بلکه مرگ ملتی است که گدایی را قناعت؛

بی عرضگی را صبر

و با تبسمی بر لب این حماقت را حکمت خداوند می نامند.

از گذاشتن دیدگاه معذوریم.

گاه می اندیشم چندان هم مهم نیست اگر هیچ از دنیا نداشته باشم

همین را بس که دوستانی دارم که زلال تر از باران هستند.

مداد رنگی ها با تمام وجود رنگ امیزی کردند

بی خبر از اینکه کاغذ رنگی شان سیاه وسفید چاپ میشود!