بمیرید، بمیرید، در این عشق بمیرید

در این عشق چو مُردید، همه روح پذیرید

بمیرید، بمیرید، وز این مرگ مترسید

کزاین خاک برآیید، سماوات بگیرید

بمیرید، بمیرید، وزین نفس بِبُرّید

که این نفس چو بند است و شما همچو اسیرید

یکی تیشه بگیرید پی حفره زندان

چون زندان بشکستید همه شاه و امیرید

بمیرید، بمیرید، به پیش شه زیبا

بَرِ شاه چو مُردید، همه شاه و شهیرید

بمیرید، بمیرید، وزین ابر برآیید

چو زین ابر برآیید، همه بدر منیرید

خموشید، خموشید، خموشی دم مرگ است

هم از زندگی است این که زخاموش نفیرید

الهـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــی حیف ِ این فیل نیس آخه

زخــمی بر پهلـویـــم است...

روزگــار نمــک می پاشد و من

پیــچ و تاب می خـورم و همـه

گـمـان می کننـد که می رقصـم....


"دکتر شریعتی"

از چه دلتنگ شدی؟

دلخوشی ها کم نیست : مثلا این خورشید،

کودک پس فردا،

کفتر آن هفته.
یک نفر دیشب مرد

و هنوز ، نان گندم خوب است.

و هنوز ، آب می ریزد پایین ، اسب ها می نوشند.

قطره ها در جریان،

برف بر دوش سکوت

و زمان روی ستون فقرات گل یاس…
(سهراب سپهری)

اینگونه نگاه کنید …

مرد را به عقلش نه به ثروتش

زن را به وفایش نه به جمالش

دوست را به محبتش نه به کلامش

عاشق را به صبرش نه به ادعایش

مال را به برکتش نه به مقدارش

اینگونه نگاه کنید …

مرد را به عقلش نه به ثروتش

زن را به وفایش نه به جمالش

دوست را به محبتش نه به کلامش

عاشق را به صبرش نه به ادعایش

مال را به برکتش نه به مقدارش

خانه را به آرامشش نه به اندازه اش

اتومبیل را به کارائیش نه به مدلش

غذا را به کیفیتش نه به کمیتش

درس را به استادش نه به سختیش

دانشمند را به علمش نه به مدرکش

مدیر را به عملکردش نه به جایگاهش

نویسنده را به باورهایش نه به تعداد کتابهایش

شخص را به انسانیتش نه به ظاهرش

دل را به پاکیش نه به صاحبش

جسم را به سلامتش نه به لاغریش

سخنان را به عمق معنایش نه به گوینده اش