گل پونه های وحشی دشت امیدم،
وقت سحر شد
خاموشی شب رفت فردایی دگر شد
من مانده ام تنهای تنها
من مانده ام تنها میان سیل غمها
گل پونه ها نامهربانی آتشم زد
گل پونه ها بی همزبانی آتشم زد
می خواهم اکنون تا سحر گاهان بنالم
افسرده ام دیوانه ام آزرده جانم

شاعر: هما میرافشار

تو كیستی، كه من اینگونه بی تو بی تابم؟

شب از هجوم خیالت نمی برد خوابم .


تو چیستی، كه من از موج هر تبسم تو


بسان قایق، سرگشته، روی گردابم!


تو در كدام سحر، بر كدام اسب سپید؟


تو را كدام خدا؟


تو از كدام جهان؟


تو در كدام كرانه، تو از كدام صدف؟


تو در كدام چمن، همره كدام نسیم؟


تو از كدام سبو؟


من از كجا سر راه تو آمدم ناگاه!


چه كرد با دل من آن نگاه شیرین، آه!


مدام پیش نگاهی، مدام پیش نگاه!


كدام نشاه دویده است از تو در تن من؟


كه ذره های وجودم تو را كه می بینند،


به رقص می آیند،


سرود میخوانند!

ای گل تازه که بویی ز وفا نیست ترا

خبر از سرزنش خار جفا نیست ترا

رحم بر بلبل بی برگ و نوا نیست ترا

التفاتی به اسیران بلا نیست ترا

ما اسیر غم و اصلا غم ما نیست ترا

با اسیر غم خود رحم چرا نیست ترا

فارغ از عاشق غمناک نمی‌باید بود

جان من اینهمه بی باک نمی‌یابد بود

همچو گل چند به روی همه خندان باشی

همره غیر به گلگشت گلستان باشی

هر زمان با دگری دست و گریبان باشی

زان بیندیش که از کرده پشیمان باشی

جمع با جمع نباشند و پریشان باشی

یاد حیرانی ما آری و حیران باشی

ما نباشیم که باشد که جفای تو کشد

به جفا سازد و صد جور برای تو کشد

شب به کاشانهٔ اغیار نمی‌باید بود

غیر را شمع شب تار نمی‌باید بود

همه جا با همه کس یار نمی‌باید بود

یار اغیار دل‌آزار نمی‌باید بود

تشنهٔ خون من زار نمی‌باید بود

تا به این مرتبه خونخوار نمی‌باید بود

من اگر کشته شوم باعث بدنامی تست

موجب شهرت بی باکی و خودکامی تست

دیگری جز تو مرا اینهمه آزار نکرد

جز تو کس در نظر خلق مرا خوارنکرد

آنچه کردی تو به من هیچ ستمکار نکرد

هیچ سنگین دل بیدادگر این کار نکرد

این ستمها دگری با من بیمار نکرد

هیچکس اینهمه آزار من زار نکرد

گر ز آزردن من هست غرض مردن من

مردم ، آزار مکش از پی آزردن من

زندگی خالی نیست.

مهربانی هست .

سیب هست.

ایمان هست

آری تا شقایق هست زندگی باید کرد..

من چه سبزم امروز

وچه اندازه تنم هشیار است

نکند اندوهی سر رسد از پس کوه..

در دل من چیزیست مثل یک بیشه نور

مثل خواب دم صبح

و چنان بی تابم که دلم می خواهد بدوم تا سر کوه

دور ها اوایی است که مرا می خواند...!

مدعیان رفاقت بسیارند.

تا پای آزمایش در میان نباشد هر کسی از راه رسیده و نرسیده مدعی عشق است.

رفاقت را باید با صداقت آزمود و صداقت را میشود از ته نگاههای یک انسان فهمید.

چشمها همه چیز را لو میدهند. حتی عشقی را که در دلت پنهان کرده ای.

دوستی یک معامله نیست و این همان حقیقتی است که از یادها رفته است

کسانی که از دوستی به سود و زیان آن می اندیشند سودی از دوستی نخواهند برد .

دوست داشتن از عاشق بودن هم سخت تر است.

دوستدار تو به سعادت تو می اندیشد حال آنکه عاشق تو به داشتن تو.

دوستی بالاتر از عشق است. سعی کن تا کسی را در دوستی نیازموده ای عاشقش نشوی.

ملاک دوستی به رنگ و قد. نیست.

معیار دوستی صداقتی است که دوستت در صندوقچه دلش ذخیره کرده است.

و كلام آخر

دوستی تملک تو بر کسی یا چیزی نیست.

دوستی مثل بوییدن یک سیب است،

بدون آنکه به آن گازی بزنی

. و عشق گاز زدن سیب است، یعنی که بخواهی آن را مال خود کنی

به سکوت سرد زمان

هر دمي چون ني از دل نالان شكوه ها دارم

روي دل هر شب تا سحرگاهان با خدا دارم

هر نفس آهي ست كز دل خونين

لحظه هاي عمر بي سامان مي رود سنگين

اشك خون آلودم ام دامان مي كند رنگين

به سكوت سرد زمان

به خزان زرد زمان نه زمان را درد كسي

نه كسي را درد زمان

بهار مردمي ها دي شد

زمان مهرباني طي شد

آه از اين دم سردي ها خدايا

نه اميدي در دل من

كه گشايد مشكل من

نه فروغ روي مهي

كه فروزد محفل من

نه همزبان درد آگاهي

كه ناله اي خرد با آهي

واي از اين بي درديها خدايا

نه صفايي زدمسازي به جام مي

كه گرد غم ز دل شويم

كه بگويم راز پنهان

كه چه دردي دارم بر جان

واي از اين بي همرازي ها خدايا

وه كه به حسرت عمر گرامي سر شد

همچو شراري از دل آذر بر شد و خاكستر شد

يك نفس زد و هدر شد

روزگار ما به سر شد

چنگي عشقم راه جنون زد

مردم چشمم جامه به خون زد

دل نهم ز بي شكيبي

با فسون خود فريبي

چه فسون نا فرجامي

به اميد بي انجامي

واي از اين افسون سازي خدايا

ای مدعی چه دانی اسرار عشق ومستی؟

مشکن پیاله ام را گر می نمی پرستی

یک دم بپوش خرقه تا از خدا شوی پر

اکنون که در خرابات با صوفیان نشستی

یارب ببین قلیلی در حق تو چه کردند

گر چه تو درب رحمت بر روی آن نبستی

هر یک به شیوه خود از لطف ناسپاسند

کافر به کفر گویی خودبین به خود پرستی

هر کس که از تو غافل گم گشته در هوایش

خو کرده با پلیدی رو می نهد به پستی

وان کس که در نوایش ساز تو می نوازد

ثروت تمام دارد در عین تنگدستی

از شهریار و خواجه فرمان شنو"بهاری":

بامدعی مگویید اسرار عشق و مستی