کاش

بعضی ها شعرشان سپید است دلشان سیاه

بعضی ها شعرشان کهنه است افکرشان نو

بعضی ها قیمتشان به لباسشان است بعضی به کارشان

بعضی ها را باید قاب گرفت و بعضی ها را باید از قاب،گرفت

بعضی ها نان نامشان را میخورند بعضی نان خشک و خالی می خورند

بعضی ها صدای پای آب را ترجمه میکنند و بعضی ها آب را گل می کنند

بعضی ها در تمام زندگیشان نقش بازی میکنن و بعضی ها به بازی گرفته می شوند

بعضی از آدمها فاصله پیوندشان مانند پل است، بعضی مانند طناب و بعضی مانند نخ

بعضی ها به پز میگویند پرستیژ...!

چقدر رنگارنگ اند این بعضی ها !!

قربان دیدگانت، استاد جان خدا را

جانا محبتی کن این بنده ی خدا را

من مخلص تو هستم، اصلا? فدای کفشت

با نمره ای بخندان این قوم بینوا را

لطفی نما و بر ما اندک عنایتی کن

باور نما نگویم با غیر، این ماجرا را

استاد جان کرم کن، بر ما مگیر خرده

کاین جزوه ای که گفتی، دق مرگ کرد ما را

چند اسم خارجی را با چند شکل و درهم

تحویلمان تو دادی آخر چه سود ما را ؟

هر وقت دیدمت من جسمم به لرزه افتاد

گویی که موش بیند آن گربه ی جفا را

آن صفر را که خر خوان ام خبائثش خواند

اما به دور گردان این صفر بی صفا را

یک ترم با تو بودم، رقصیده ام به سازت

شاباشمان بگردان آن نمره کذا را

داداش تلنگرتو ببند خو