ای آفریده ی من.....آری...تو جاودانه جوانی....من پیر می شوم....

به غیر از انسان.....هیچ چیز ارزان نیست....

بی تو من چیستم ؟ ابر اندوه

بی تو سرگردان تر، از پژواکم

- در کوه

گردبادم در دشت،

برگ پاییزی در پنجهء باد.

بی تو، سرگردان تر،

از نسیم سحرم

از نسیم سحر سرگردان

بی سر و بی سامان

بی تو – اشکم،

دردم،

آهم.

آشیان برده ز یاد

مرغ درمانده به شب گمراهم.



بی تو خاکستر سردم، خاموش،

نتپد دیگر در سینه من، دل با شوق،

نه مرا به لب بانگ شادی،

- نه خروش



بی تو دیو وحشت

هر زمان می دردم

بی تو احساس من از زندگی بی بنیاد،

و اندر این دوره بیدادگری ها هر دم

کاستن،

کاهیدن،

کاهش جانم،

کم

کم.

چه کسی خواهد

دید مردنم را بی تو؟

بی تو مردم، مردم.

مرا بازگردان

مرا ای به پایان رسانیده آغاز گردان...