با اين پرشكسته

تا آشيان نور

پرواز كرده بودم

من با چه شور و شوق

تصوير جاودانه آن عشق پاك را

در خويش داشتم

اينك منم نشسته به ويرانسراي غم

اينك منم گسسته ز خورشيد و نور و عشق

در قلب من نشسته زمستان در پا

من را نشانده اند

من را به قعر دره بي نام و بي نشان

با سر كشانده اند

بر دست و پاي من

زنجير و كند نيست

اما درون سينه من

زخمي ست در نهان

شعري ؟

نه

آتشي ست

اين ناسروده در دلم

اين موج اضطراب

ما مانده ام ز پا

ولي آن دورها هنوز

نوري ست شعله اي ست

خورشيد روشني ست

كه مي خواندم مدام

اينجا درون سينه من زخم كهنه اي ست

كه مي كاهد مدام

با رشك نوبهار بگوييد

زين قعر دره مانده خبر دارد

يا روز و روزگاري

بر عاشق شكسته گذر دارد ؟

بشنو سرود ريزش باران را

كامشب به ياد تو مي آرد

گويي صداي سم سواران را

امشب صفاي گريه من

سيلاب ابرهاي بهاران است

اين گريه نيست

ريزش باران است

آواز مي دهم

آيا كسي مرا

از ساحل سپيده شبها صدا نزد ؟

از پشت پلك پنجره مي ديدم

شب را و قير گونه قبايش را

ديدم نسيم صبح

اين قير گونه گيسوي شب را

سپيد ميسازد

و اقتدار قله كهسار دوردست

در اهتزاز روشني آفتاب م يخندد

در دوردستها

باريده بود باراني

سنگين و سهمناك

و دست استغاثه من

سدي نبود سيل مهيبي را كه مي آمد

و آخرين ستون

از پايداري روحم را

تا انتهاي ظلمت شب

انتهاي شب مي برد

آري كس مرا

از ساحل سپيده شبها صدا نزد

دل وحشت زده در سینه من می لرزید

دست من ضربه به دیوار زندان کوبید

ای همسایه زندانی من

ضربه دست مرا پاسخ گوی

ضربه دست مرا پاسخ نیست

تا به کی باید تنها تنها

وندر این زندان زیست ؟؟؟

ضربه هر چند به دیوار فرو کوبیدم

پاسخی نشنیدم

سال ها رفت که من

کرده ام با غم تنهایی خو

دیگر از پاسخ خود نومیدم

راستی هان

چه صدایی آمد ؟

ضربه ای کوفت به دیواره زندان دستی ؟

ضربه می کوبد همسایه زندانی من

پاسخی می جوید

دیده را می بندم

در دل از وحشت تنهایی او می خندم

اندک نسیمی از سر افسوس

چندان که برگ برگ درختان باغ را

با سوزنک زمزمه ای آشنا کند

خاموشی شگرف

ابهام پر ابهت دریا را

مغشوش کرده است

ما

چون ماهیان فتاده به دریا

بر آبها رها

با ضربه های موج ز هم دور می شویم

با بازوان باز

امواج آب را

تسخیر می کنیم

مغرور می شویم

اما

ناگه اگر دوباره به هذیان شود دچار

دریای نیلگون

بر ما چه می رود

چونماهیان فتاده به دریا

بر موجها رها ؟

من یا حمید مصدق ؟

همینه الان شدم مردهم متحرک!

میتونیم خاک دشت رو عوض کنیم
گل لاله که سهله بیاییم گل خونه بزنیم !!!
تا دیگ پرستوهاش کوچ نکنند!!!
یه نون وایی هم میزنیم سر دشت !
و یه عالمه درخت بید مجنون میذاریم زیرش هوایی تنفس میکنیم
پایین دشت هم گندم زار میذاریم و 3 تا سیلو و ...

ای بابا !
این خودمون مزرعه دلمونو درست میکنیم!!!

سیاوش!!! من باهاش زندگی ها کردم!!!