خیلی خوب بود، مرسی محمدحسین

ج در پست ... خطاب

ای خدای مهربون دلم گرفته
با تو شعرام همگی رنگ بهاره
با تو هیچ چیزی دلم کم نمیاره
وقتی نیستی دله من تیره و تاره
کاش ببخشی تو خطاهامو دوباره
ای خدای مهربون دلم گرفته
از این ابر نیمه جون دلم گرفته
از زمین و آسمون دلم گرفته
آخه اشکامو ببین دلم گرفته
تو خطاهامو نبین دلم گرفته
تو ببخش فقط همین دلم گرفته
توی لحظه های من شیرین ترینی
واسه عشق و عاشقی تو بهترینی
کاش همیشه محرم دل تو باشم
تو بزرگی اولین و آخرینی

چشمها را باز کردم.......آه دیدم
یار رفته
یار رفته
آنهمه آهنگ خوش از پرده پندار رفته
بر درخت آرزوی کهنه من خورده تیشه
نونهال آرزویی شل شد ز ریشه
پشت شیشه
باز برف سیم پیکر شاخه ها را بار میزد
باز باد مست خود را بر در و دیوار میزد
در رگ من نبض حسرت تار میزد....

منو آسمان در تنگاتنگ نگاه ابدی سوز شدیم ...

آه و فغان بود!

نه این بار همان قوس کماندار ...

قنطورس ماه من است!

ماه پیدا شده اسب نشانه!

به چه دارد که نشانی ببرد؟

به همان آه و فغان نیست که مرا در دل خود غرق کند؟

یا که دل داد سکوت شب عشق

عشق است که میگوید:

به کجایید؟

به زمان دل خود باز آیید!

به اسارت نبرید!

این همان چاووش است!

این همان رخصت باد و می و اندرز دل مدهوش است

به کدامین مرز عشق و راه نو دل بازم؟؟؟

آیا همین راز منو آسمان نیست؟

ببخشید با تاخیر