تو اون شام مهتاب كنارم نشستي
عجب شاخه گل‌وار به پايم شكستي

قلم زد نگاهت به نقش‌آفريني
كه صورتگري را نبود اين ‌چنيني

پريزاد عشق رو مه ‌آسا كشيدي
خدا را به شور تما شا كشيدي

تو دونسته بودي چه خوش‌باورم من
شكفتي و گفتي از عشق پرپرم من

تا گفتم كي هستي تو گفتي يه بي ‌تاب
تا گفتم دلت كو تو گفتي كه در ياب

قسم خوردي بر ماه كه عاشق‌‌ تريني
تو يك جمع عاشق تو صادق ‌تريني

همون لحظه ابري رخ ماه رو آشفت
به خود گفتم اي واي مبادا دروغ گفت

گذشت روزگاري از اون لحظه ناب
كه معراج دل بود به درگاه مهتاب

در اون درگه عشق چه محتاج نشستم
تو هر شام مهتاب به يادت شكستم

تو از اين شكستن خبر داري يا نه
هنوز شور عشق رو به سر داري يا نه


هنوز هم تو شب‌هات اگه ماه رو داری
من اون ماه رو دادم به تو يادگاری

قابلی نداشت

کجاش شعاریه لطفا میشه بگی

با شما نبودم با ستاره بودم

حاجی چرا شعاری از چه لحاظی

از لحاظ دنیایی: ....وقتی یه دیگ برنج داغ رو با دستمال میگیری دستت نسوزه
از لحاظ اخرتی: یه قطره از اتش جهنم زمین را با خاک یکسان خواهد کرد

@ツRozitaツ
@aloNE**
#مهدی*خاطرات-سابق*

ممنون از همه خطابات و نوشته های دلنشینت...

چون حرفات مال خودته به دل میشینه

بعضی وقتا زبون کار ساز نیست باید با عمل نشون بدی ...انسانها دیگران رو میتونن ولی خودشونو نمیتونن گول بزنن ....باید ببینی خدا تو زندگیت کجا قرار گرفته و یادش مارو از گناه ها منع میکنه یا خیلی راحت ازش میگذریم....

محمد قابلتو نداره دوست دارم همشو به تو تقدیم کنم هر چی میادو مینویسم ولی حیف که جنبه ها در حده صفره خودت خبر داری که

حاجی کاملا درسته باید ببینی خدا کجای زندگیت قرار گرفته

صدای شکستن بغض از هر فریادی بیشتر آدم رو خالی میکنه

کاش هیچ دلی نشکنه که بخواد پشتش اشک بیاو و بغض

امیـــــــــــن