Nazanin
دارد پاییز می رسد ، انار نیستم که برسم به دست های تو؛ برگم پُر از اضطرابِ افتادن!
Nazanin
کنــــار حوصــله ام بمـــــــان! اگـــر نباشــی دلـــــــــم کــــه هيچ، دنيــ ـا هم تنـــگ می شــــود...
Nazanin
وقتـــــی تــــــــو نیستــــی تمــــــام دنیــــــا هم کــــــه جمع باشنــــــد انگــــــار یک چیــــــز دنیــــــا کــــــم است آنقــــدر کــــم کــــه تمــــــام هستــــــی زیــــــر ســــوال می رود ...
Nazanin
دیــــگر آرزویـــی ندارم! اگــــر خودم نـــــــه ، حداقـــل موهایـــــم سپیــد بختــــــ شدند عاقبتـــــ !
Nazanin
ایــن شـــــهر بی یـــــار مگـــــر ارزش دیــــدن دارد ؟!!!
Nazanin
خوابـــــم نمی بــــرد ... به همه چیــــــز فکر کــــــرده ام حتــــــی تــــــو... و می دانــــــم کــــــه خوابــــــی و قبــــــل از بستــــــه شدن چشم هــــــایت به همه چیــــــز فکــــــر کــــــرده ای ... جــــــز مـــــن!
Nazanin
بــغــضی کـــــــه هـر شــب فـــــرو مــی بـــــرم نشـــان مـی دهد کــــــه هـنـــوز هـستــــــی!! سفــت ُ مُــصَـمَــــم .... !
Nazanin
کوچــــک کــــه بودیم تــــاب نداشتـــیم، بزرگ کــــــه شدیــــم؛ کـــــــوچکتر شدیــــم تــــــا بی تــــاب تـــــر شویــــم ...
Nazanin
تمام شــــهر از بــــــس عاشقـــــی کرده انــــد قهارنـــــد! امـــا مــــــــن نــــاشیــــانه دوستت دارمــــــ ...!