مرد اگر بودم ، نبودنــت را غروب های زمستان در قهوه خانه ی دوری سیگار می کشیدم . نبودنــت دود می شد و می نشست روی بخار شیشه های قهوه خانه . بعد تکیه می دادم به صندلی چشمهایم را می بستم و انگشتانم را دور استکان کمر باریک چای داغ حلقه می کردم تا بیشتر از یادم بروی . نامرد اگر بودم ، نبودنـــت را تا حالا باید فراموش کرده باشم . مرد نیستم؛ اما نامرد هم نیستم ! زنم و نبودنـت پیرهنم شده است . . .