بارونه از سر شب همش میباره تو گوشم داد میزنه همش میناله میگه هیچکی مثل من غربت اینجا رو نداره زندگی ارزش این همه اشکا رو نداره

خداییییییییییییییاااااااااااااااااا

سجاد بی خیال
شهروز بی خیال
من اینجا دو کیلو آب شدم از خجالت

بيا الان ميرم از بوفه برات ميخرم، چي توز طلايي كه مي خوري

elahi man ghorbunesh beram!!!

تو یخچالو گشتی؟

baraye man eshgho mani mikoni?

مردی مقابل گل فروشی ایستاده بود و میخواست دسته گلی برای مادرش که در شهر دیگری بود سفارش دهد تا برایش پست شود.

وقتی از گل فروشی خارج شد، دختری را دید که روی جدول خیابان نشسته بود و هق هق گریه میکرد. مرد نزدیک رفت و از او پرسید: دختر خوب چرا گریه میکنی؟
دختر در حالی که گریه میکرد، گفت: میخواستم برای مادرم یک شاخه گل رز بخرم ولی..

فقط 75 سنت دارم، درحالی که گل رز 2 دلار میشود. مرد لبخند زد و گفت: با من بیا، من برای تو یک شاخه گل رز قشنگ میخرم.

وقتی از گلفروشی خارج میشدند، مرد به دختر گفت:

مادرت کجاست؟ میخواهی ترا برسانم؟

دختر دست مرد را گرفت و گفت: آنجا و به طرف قبرستان اشاره کرد.

مرد او را به قبرستان برد و دختر روی یک قبر تازه نشست و گل را آنجا گذاشت.

مرد دلش گرفت و طاقت نیاورد، به گل فروشی برگشت، دسته گل را گرفت و 200 مایل رانندگی کرد تا خودش دسته گل را به مادرش بدهد

واسه این که حرف دلم منه...واسه این که دارم دیوونه میشم...موندم تو دوراهی...چی کار کنم؟

ای کاش...

وای دل تریپ لاو

عشق اگر.........

خسته ام !
خسته و پر انرژی !
تا نهایت شب می دوم !
پر از نفرت سرد و بی رمق ستاره ها
گاه بی گاه زمزمه ای می آید !
گویی گل سرخی رخت از دنیای پر از رنج ما برمی بندد !
شب ها میمیرم !
و اینجا همیشه شب است !
و من همیشه مرده !!
و تنفسم بی رمق تر از سوسوی ستاره ها است !
در انتهای قیراندود شب
نوری میبینم
و این سرابی زاییده ذهن مرده من است !
آخر اینجا شب است !
و شب هر نوری را میبلعد !
روزی می آید !
روزی پر از قاصدک
روزی پر از نور
روزی پر از ستاره
و روزی پر از عشق
روزی که در آن بغض ذهنم را بی پروا بشکنم !
روزی که هق هق ثانیه های بی انتهایم
پر از عطر اقاقی های عصر جمعه شود !
پر از تنهایی
پر از انتظار
پر از غربت
بغض هم شرمسار غم های سنگین تنهایی های من است !
لحظه هایم میگذرند !
بی انتها
بی اعتقاد
بی اعتماد
کجاست پایان این شب بی انتها ؟
کجاست انتهای این تنهایی بی پایان ؟
زندگی چرخش بی پرواز است !
زندگی کشتن یک مرغ مهاجر حتی
زندگی مردن یک بیشه پس از زندان است !
بغض هایم تنهاست !
گلویم غریبی میکند !
و اشک هایی که روی باریدن ندارند !
کو سهم من از عشق !!؟

دوباره آسمان این دل ابری شده .
دوباره این چشمهای خسته بارانی شده .
دوباره دلم گرفته است و شعر دلتنگی را برای این دل میخوانم.
میخوانم و اشک میریزم ، آنقدر اشک میریزم تا این اشکها تبدیل به گریه شوند.
در گوشه ای ، تنهای تنها و خسته از این دنیا .
دوباره این دل بهانه میگیرد و درد دلتنگی را در دلم بیشتر میکند.
خیلی دلم گرفته است ، مثل همان لحظه ای که آسمان ابری می شود.
خیلی دلم گرفته است ، مثل همان لحظه ای که پرنده در قفس اسیر است و با نگاه معصومانه خود به پرنده هایی که در آسمان آزادانه پرواز میکنند چشم دوخته است.
دلم گرفته است مثل لحظه تلخ غروب ، مثل لحظه سوختن پروانه ،
مثل لحظه شکستن یک قلب تنها .
دوباره خورشید می رود و یک آسمان بی ستاره می آید و دوباره این دل بهانه میگیرد.
به کنار پنجره میروم ، نگاه به آسمان بی ستاره .
آسمانی دلگیرتر از این دل خسته .
یک شب سرد و بی روح ، سردتر از این وجود یخ زده.
خیلی دلم گرفته است ، احساس تنهایی در وجودم بیشتر از همیشه است.
تنهایی مرا می سوزاند ، دلم هوای تو را کرده است.
دوباره این دل مثل چشمانم در حسرت طلوعی دیگر است.
آسمان چشمانم پر از ابرهای سیاه سرگردان است ، قناری پر بسته در گوشه ای از قفس این دل نشسته و بی آواز است.
هوا ، هوای ابریست ، هوای دلگیریست.
میخواهم گریه کنم ، میخواهم ببارم .
دلم میخواهد از این غم تلخ و نفسگیر رها شوم .
اما نمی توانم…
دوباره دلم گرفته است ، خیلی دلم گرفته است،
اما کسی نیست تا با من درد دل کند ، کسی نیست سرم را بر روی شانه هایش بگذارم
و آرام شوم… هیچکس نیست!

بـــی حوصــــــــــــله ‌ای ؟!

آسمــــــان روی ســـــرت سنگینــــــــی می کنـــــــــد ؟!

دهـــــــانت تلـــــــــخ ست و دستهـــــــــایت پـــر از زمستــــــــان ؟!

پـــاهـــــــایت مثــــل صخـــــــــــره سخـــــــــــــــــت شــده‌انـــــــــــــــد ؟!

از پنجــــــره بــه بیــــــرون نگــــــاه می‌کنــــــــی

بــه درختــــــــــان روبــه رو خیـــــــــــره می‌شــــــــــــوی

حـــــــرف هایت را مچـــــــاله می‌کنـــــــی و روی گـــــرده ‌ی بــــاد می‌انـــــــدازی

دلــــت بــه حــــال خــــــودت می ســــــــوزد

تـــــــــو تنهـــــــــــایی , کســـــی بــا تـــــــــو حــــــــرف نمی زنـــــــد

کســـــــی زنــــــگ درخــــــــانه‌ ات را بــه صــــــــــــــــدا درنمـــــــــی‌آورد

چلچـــــــــــله‌ ای در محـــــــدوده‌ی صــــــــــدای تــــــــــــو پــــــرنمی کشـــــــــــــد

در حســــــرت آن عطــــرگمشـــــــده‌ چـه شبهــــــــا کــه خــــــوابت نبـــــــرده اســت

امـــا روی تپـــه صبــــــــح جــــایی بـــــرای تــــــو نیـــــــــست

کســــی بــه تـــــــو ســــــــلام نمی‌کنـــــــد

کســـــی بــه تــــــو شـــب بخیـــــــرنمی‌گویـــــد

روزهـــــــایت کـــــــش آمـــــــــده‌اند

درســـت مثـــل دستهــــــایت کــه با دره‌هـــــــای مـــه آلــــــود ممـــــاس شــده‌انـــــــد

مــــه تمـــــــــــــــــام تنــــــــت را گرفتـــــــــه اســـت

کســــــی تــــــــــــــــورا نمـــی‌‌بینـــــــــــــد

بـه دیــــــــــــوارها دل بستــــــــه ‌ای

قطعـــــــه‌ ای از رودخـــــانه را

درتنگـــــــــی کــــــوچک حبــس کـــــــــرده‌ای بـا دو مــــاهی قـــــــــرمز

و قســــــــمتی از مــزرعـــــــه گنــــــــدم را در یــــــک بشقــــــــاب جـــــا داده‌ای

تــا شـــــــــــــــــــــــاید گلــــــــــی بــه ســــــرت بزننــــــــــد

ماهیهـــــــا می چرخنــــــــد و شـــــب می‌شـــــود

ماهیهــــــــا می چرخنــــــــــد و روز می‌شــــــود

امـــا بهــــــار بــه ســـــراغ تــــــو نمی‌آیـــــد و از کنـــــار خـــــانه ات رد می‌شــــود

گنــــــــــدم های بشقــــــاب، قـــــــامتی بــــــرای ایستــــــادن ندارنــــــــد

و مـاهیهــــــای تنــــــگ، مـــــو

دفتــــــــر زندگیــــــم پـــــــر شــــــده از احسـاســـات

احسـاســـاتی کـه بـاهـاش زندگـــــــــی می کنـــــــم

احسـاســـاتی کـه پــــر از تـــــــو و یــــــادت در بــرگ بــرگ نوشتــــــه هامـه

نوشتــــــه هـایی کـه عطــــــــــرش تـوو فضـــــای اتـاقـــــم پیچیـــــــده

عطــــــری کـه عشــــــــــــق تــــو عطــرآگینـــــش کــــرده

عشقــــــــــــی کـه تمــــــوم آسمـــــــون آبــــی احســــــاسم رو تسخیـــــرکــــــرده

فــکر کنــــم آسمـــــون دیشـــــب حـــرف دلـــــمو بـه تـــــــــو شنیــــــــده

کـه امشـــــــب احسـاســــــــات منــو ستـــــــــاره بــــــــــــارون کــــــــــــرده

گـاهـــی دلتنگـــــــــــی هام به وسعــــــــــت آسمــــون ها میشــــه

می خـــــــــــــــوام بـــــــــرم از ایـــن کـــره خـــــاکـــی

تـا بـی کــــــــــران هـا تـا اوج تـا خـــــــــــــــدا

می خـــــوام دور بشـــم از هیـاهــوی مـــردم

از ایــن نـا مهربــــــــــــونـی هـا

از رنـــــــج از درد از غـــــــم از حســـــــــرت

می خـــــــــوام رهــــــا بشــــــم

می خـــــــوام بــــــرم یـه دنیــــــای دیگـــــه

دنیــــــایـی شبیــــــه عــــــالم خیـــــــال

دنیــــایـی کـه مردمــــش همـــــــه ی رنـــگ ها رو دوســـت داشتـــه بــاشن

امـــــا یکرنـــــــــگ بـــاشن

امــــــا نــه...تـــــوان رفتـــــــن نــــــــــــدارم

چــــــون تــــــــــو هستــــــــی

چــــون تــــــــــو مهربــــــون تـرینـــــــی

و بـا تـــــو از هیــــــــــچ نـامهربـــــــونـی دلــــــم نمـی گیـــــــره

چـــــون تـوو ایــن دنیــــــای هــــــــــــزار رنـــگ تـــــــــو یکرنگـــــــــــی

بـا تــــــو نـه رنـــــج معنــــــا دارد نـه درد نـه غــــــــم نـه حســـــــرت

مـی خـــــــــوام بـا تـــــــو رهـــــــا بشــــــم از تمـــــــوم قیــــدهـا

مـی خــــــــوام بـا تـــــــــــــو معنـــــــا بشـــــــــــــم

مـی خـــــــوام بـا تـــــــــو نفـــــــس بکشـــــــم

مـی خــــــوام از تـــــــو لبـریــــز بشـــــم

مـی خــــــوام بـا تـــــــو بمــــــونم تـا آخــــــــــــــرش

آخــــــرش هــر جــــایـــی بـاشــه مهــــــم نیســــــــــــــــــــت

مهـــــــم اینــه مــــ