دوباره سعی کردن برای ديدن

دوباره سعی کردن برای درک

دوباره تلاش برای متوجه کردن يک نگاه

دوباره تلاش برای توجيح کردن يک علاقه

دوباره دوست داشتن ديدن او

دوباره علاقه به نگاه کردن او

دوباره حس موجود بودن

دوباره حس در کنار او بودن

دوباره نمايش خود

دوباره نيايش با خدای خود

دوباره دعا برای بدست آوردنش

دوباره التماس غريب به ديده شدنش

دوباره تکرار واژگان ابراز علاقه در ذهن خود

دوباره تمرين ادا کردن کلمه

دوباره به دنبال بوی او گشتن

دوباره به دنيای او وارد شدن

دوباره زيبا ديدن دنيا

دوباره زيبائی در کنار او بودن

دوباره رويای به آغوش کشيدنش

دوباره آرزوی بوسيدن لبش

دوباره اضطراب از رد شدنت

دوباره ترس از نشنيدن آره اش

دوباره خلق زندگی با او

دوباره مصمم شدن برای او

دوباره افشای راز خود

دوباره صبر و انتظار کشنده

دوباره شنيدن صدای او

دوباره ترکيدن بغض

دوباره يک عشق تازه

دوباره يک ديوانگی لذت بخش

دوباره يک عاشقی شيرين

دوباره احساس تملک

دوباره تب سرد

دوباره احساس بی نيازی از همه دنيا ...

... دوباره خداحافظی با تنهائي

دستمال كاغذی به اشك گفت:
قطره قطره‌ات طلاست
یك كم از طلای خود حراج می‌كنی؟
عاشقم
با من ازدواج می‌كنی؟
اشك گفت:
ازدواج اشك و دستمالِ كاغذی!
تو چقدر ساده‌ای
خوش خیال كاغذی!
توی ازدواج ما
تو مچاله می‌شوی
چرك می‌شوی و تكه‌ای زباله می‌شوی
پس برو و بی‌خیال باش
عاشقی كجاست!
تو فقط
دستمال باش!
دستمال كاغذی، دلش شكست
گوشه‌ای كنار جعبه‌اش نشست
گریه كرد و گریه كرد و گریه كرد
در تن سفید و نازكش دوید
خونِ درد
آخرش، دستمال كاغذی مچاله شد
مثل تكه‌ای زباله شد
او ولی شبیه دیگران نشد
چرك و زشت مثل این و آن نشد
رفت اگرچه توی سطل آشغال
پاك بود و عاشق و زلال
او
با تمام دستمال‌های كاغذی
فرق داشت
چون كه در میان قلب خود
دانه‌های اشك كاشت.

در قلبم را زدم. صدایی نشنیدم انگار هیچ کس آن جا نیست. در را فشار دادم باز شد. به داخل رفتم ولی.....این جا...این جا کجاست؟ این جا خانه قلب من است؟
نه باور نمی کنم ولی آدرس را درست آمده ام پس چرا این طور؟ چرا این قدر تاریک؟ چرا این قدر سیاه؟ به خودم آمدم فهمیدم مدت هاست دستی به رویش نکشیدم.
انگشتی بر روی تاقچه ها کشیدم غبار تنهایی رویشان نشسته بود.
نگاهی به اطراف خانه کردم پنجره اش را باز کردم چشمه محبت کنارش خشک شده بود وارد خانه شدم......آستین ها را بالا زدم و خانه تکانی را شروع کردم....غبار تنهایی و غربت را از گوشه و کنارش زدودم.
زمینش را با فرش دوستی مفروش ساختم. گلدانی از گل محبت را کنار پنجره هایش گذاشتم. آه یادم رفت چراغ عشق را نیز بر سقف خانه دلم آویختم.
شاپرک های عاطفه را دیدم که گرداگرد گل های محبت درون گلدان مهربانی می رقصند و شادی می کنند.
راستی یادم آمد باید باغچه را وجین کنم سرتاسرش را گل های خار و علف های هرز گرفته بودند.
خاکش تشنه بود گل های سوسن و شقایق را جایگزین علف ها کردم. خاکش را نیز با آب امید سیراب کردم.....و چشمه محبت به سویش روان ساختم.
حالا گوشه ای می نشینم تا استراحت کنم حس می کنم کمی سبک شده ام.
آه چقدر خوشحالم