یه گوشه از دردِ دلهای یک خانم همشهری
مسولین عزیز لطفا رسیدگی کنید ؛

از کلاس زبان زود میزنم بیرون که هر چه زودتر به ایستگاه اتوبوس برسم. یک شب سرد پاییزی که اگر روزهای تقویم را گم کرده باشی، احساس می کنی قدم های سرد زمستانی نورسیده، شبگرد خیابان های شهر شده ...
23 مهرماه، ساعت ده شب، ایستگاه اتوبوس میدان آزادی ... اینجا برخلاف ایستگاه اتوبوس احمدآباد که این موقع شب، حسابی شلوغ است، غیر از من فقط یک نفر دیگر در سرما، گوشه ردیف صندلی های ایستگاه کز کرده و گاه به گاه با نگرانی انتهای خیابان را در انتظار اتوبوس سرک می کشد... یک خانم حدوداً 35 ساله که خودش میگوید تا این وقت شب سرکار است و اغلب همین موقع به ایستگاه اتوبوس میرسد ... اگر خوش شانس باشد ممکن است به آخرین سرویس اتوبوس شب برسد، یا بعد از مدت زیادی معطلی توی ایستگاه، یکی از تاکسی های انگشت شماری که از این مسیر میگذرند، یک جای خالی برایش داشته باشد ... هردو در حالی که از سرمای غیرمنتظره ی این شب پاییزی میلرزیم، چشم به امتداد خیابان دوخته ایم ... ده دقیقه ... یک ربع ... بیست دقیقه ... بیست و پنج دقیقه ... نیم ساعت ... خیابان شلوغ است، اما هیچ اثری از اتوبوس یا حتی تاکسی نیست! ... کم کم نگرانی و دلهره ی ناامنی نیمه شب هم به سوز سرما اضافه می شود .... هر چند دقیقه یک تاکسی پُر از جلوی ایستگاه رد می شود ... حالا هر دو توی خیابان ایستاده ایم .... خیلی دیر شده .... چند تا ماشین شخصی نزدیک ایستگاه ترمز می کنند و بوق میزنند ... حوادث وحشتناک روزنامه توی ذهنم ورق می خورند ... دزدی، تجاوز،آدم ربایی، قتل .... هنوز در این هراس و دلهره ام که خانم توی ایستگاه را می بینم که یکی از ماشین های شخصی را نگه داشته ... به من اشاره می کند که چاره ای نیست، "من تا آخر وکیل آباد باید برم، شما نمیای؟" ... قدم هایم مردد اند ... اما خیلی دیر شده .... و تازه اینجا، تنها، این وقت شب، توی ایستگاه .... انگار واقعاً هیچ چاره ای نیست!
نشسته ام توی ماشین و با خودم فکر می کنم الان فقط باید خوش بینانه ترین فرضیات را درمورد این راننده در ذهن داشت ... خانم توی ایستگاه، کنارم نشسته و برای اینکه هراس مشترکمان را کمتر کند، آرام توی گوشم زمزمه می کند "به قیافه ش نمیاد خطرناک باشه" ... اما من بخوبی ترس خودش را احساس می کنم، وقتی مدام شالش را تا روی پیشا