این مردم عاری از من ُ تو نیست ؛ من ُ تو میشویم ما ؛ ما یعنی ، مردم .

یک شعر تازه دارم ، شعری برای دیوار
شعری برای بختک ، شعری برای آوار
تا این غبار می مرد ، یک بار تا همیشه
باید که می نوشتم ، شعری برای رگبار
این شهر واره زنده است ،‌اما بر آن مسلط
روحی شبیه چیزی ،‌ چیزی شبیه مردار
چیزی شبیه لعنت ،‌ چیزی شبیه نفرین
چیزی شبیه نکبت ،‌ چیزی شبیه ادبار
در بین خواب و مرداب ، چشم و دهان گشوده است
گمراهه های باطل ،‌بن بست های انکار
تا مرز بی نهایت ، تصویر خستگی را
تکرار می کنند این ،‌ ایینه های بیمار
عشقت هوای تازه است ، در این قفس که دارد
هر دفعه بوی تعلیق ، هر لحظه رنگ تکرار
از عشق اگر نگیرم ،‌ جان دوباره ،‌من نیز
حل می شوم در اینان این جرم های بیزار
بوی تو دارد این باد ،‌وز هفت برج و بارو
خواهد گذشت تا من ، همچون نسیم عیار

یا علی : دی

دماخ ُ : دی

اِع حمیت چرا دیدگاهت ُ پاکیدی عِب نداشت که : (

با تشکر از خواهر هستی ، من خوسیده بودم شیفت ِ شماس : دی

برو بُخیوس : دی

کرشده ام....واژه ها لال شدن.....دگر نصیحتها هم کارایی ندارد...مرگ نزدیک است....

وکیلی که تو خلسه ِ ماده ها غرق شده : |

تو حرفت را بزن مرد

آشفته ام تلخ : )