مرســـــــــــــــــــــی علیرضا جان
خیلی لطف کردی

#آدم از چوب, سنگ یا آهن نیست

تنها #کفش و #کلاه و #پیراهن نیست

بعد از یک عمر #زندگی دانستم

این دنیا جای #زندگی کردن نیست

#شب در خم #گیسوی تو عابر می شد

با هر #نفست بهار ظاهر می شد

ای #فلسفه ی شگفت! #افلاطون هم

با دیدن #چشمان تو #شاعر می شد

#جنگل

ردپای #باران است

ویرانه

ردپای #توفان

من

ردپای توام

#همیشه

پشت در #خانه ات

#تمام می شوم...

صدای قلب نیست

صدای پای توست

که شب هادر سینه ام می دوی

کافی ست کمی خسته شوی

کافی ست بایستی...

آمد به سر #قرار ِ تنهایی من

به #کوپه ای از #قطار تنهایی من

آمد #چمدان به دست، #آرام نشست

#تنهایی تو کنار #تنهایی من

#باران زده، چتر تاشویت را بردار

برخیز #کلاه شاپویت را بردار

#مرگ آمده پشت #پنجره منتظر است

باید بروی #پالتویت را بردار

#ابری بده آرام بگیرم در تو

رودی هستم که #ناگزیرم در تو...

نزدیک بیا مرا #بغل کن آرام

بگذار که #آرام بمیرم در #تو

پایان دویدنش #همین بود، همین

رویای #رسیدنش همین بود، همین

#افتاد و شکست، #آه! سهم دل من

از با تو پریدنش همین بود #همین

طعم #لبخندهای شیرینت
لحن نازک، #نگاه سنگینت
«هـ» دو چشم #پلاک ماشینت
#شیطنت در تلفظ شینت

آخرش #کار می دهد دستم