دعایت می کنم با این نگاه خسته، گاهی مهربان باشی

به لبخندی تبسم را به لب های عزیزی هدیه فرمایی

بیابی کهکشانی را درون آسمان تیره شب ها

بخوانی نغمه ای با مهر

دعایت می کنم، در آسمان سینه ات

خورشید مهری رخ بتاباند

دعایت می کنم، روزی زلال قطره اشکی

بیاید راه چشمت را

سلامی از لبان بسته ات، جاری شود با مهر

دعایت می کنم، یک شب تو راه خانه خود گم کنی

با دل بکوبی کوبه مهمانسرای خالق خود را

دعایت می کنم، روزی بفهمی با خدا

تنها به قدر یک رگ گردن، و حتی کمتر از آن فاصله داری

و هنگامی که ابری، آسمان را با زمین پیوند خواهد داد

مپوشانی تنت را از نوازش های بارانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

گرچه دوری از خدا، اما خدایت با تو نزدیک است

دعایت می کنم، روزی دلت بی کینه باشد، بی حسد

با عشق، بدانی جای او در سینه های پاک ما پیداست

شبانگاهی، تو هم با عشق با نجوا

بخوانی خالق خود را

اذان صبحگاهی، سینه ات را پر کند از نور

ببوسی سجده گاه خالق خود را

دعایت می کنم، روزی خودت را گم کنی

پیدا شوی در او

دو دست خالیت را پرکنی از حاجت و

با او بگویی:

بی تو این معنای بودن، سخت بی معناست

دعایت می کنم، روزی

نسیمی خوشه اندیشه ات را

گرد و خاک غم بروباند

کلام گرم محبوبی

تو را عاشق کند بر نور

دعایت می کنم، وقتی به دریا می رسی

با موج های آبی دریا به رقص آیی

و از جنگل، تو درس سبزی و رویش بیاموزی

بسان قاصدک ها، با پیامی نور امیدی بتابانی

لباس مهربانی بر تن عریان مسکینی بپوشانی

به کام پرعطش، یک جرعه آبی بنوشانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

در میان هستی بی انتها باید تو می بودی

بیابی جای خود را در میان نقشه دنیا

برایت آرزو دارم

که یک شب، یک نفر با عشق در گوش تو

اسم رمز بگذشتن ز شب، دیدار فردا را به یاد آرد

دعایت می کنم، عاشق شوی روزی

بگیرد آن زبانت

دست و پایت گم شود

رخساره ات گلگون شود

آهسته زیر لب بگویی، آمدم

به هنگام سلام گرم محبوبت

و هنگامی که می پرسد ز تو، نام و نشانت را

ندانی کیستی

معشوق عاشق؟

عاشق معشوق؟

آری، بگویی هیچ کس

دعایت می کنم، روزی بفهمی ای مسافر، رفتنی هستی

ببندی کوله بارت را

تو را در لحظه های روشن با او

دعایت می کنم ای مهربان همراه

تو هم ای خوب من

گاهی دعایم کن

☑ سلام برشما ::: -( زهرای عزیز )-

همان اتفاقی که وقتی رسید
نگاهم به جز آتش آبی ندید

تو این از نگاهت غزل ریخته
رباعی ز مژگانت آویخته

تو ای فال پرجذبه بخت من
غزل چشم بی تاب و سر مست من

تو ای بهت مجهول آینده ام
تب سرخ و درد فزاینده ام

غزال غزلنوش از من گریز
کمی استعاره به کامم بریز

شدم در مسیر تو بدنام و مست
اگر چه دلم از تو طرفی نبست

هنوز از نگاهت جنون می چکد
و از انتظار تو خون می چکد

هنوز از فراسوی دهلیز شب
به من می رسد سوز یکریز تب

خداحافظ ای شوق نادیدنی
نخستین گناه نبخشودنی

خداحافظ ای چشم باران سرشت
تو ای سیب ممنوع باغ بهشت

خداحافظ ای درد شیرین من
تو ای اشتباه نخستین من

گل انتظارم،نمی جویمت
شکوفه ندادی،نمی بویمت

نمی بویمت آری نشان فریب
تو یعنی همان چشم آتش نصیب

مبادا که روزی برنجانی ام
دوباره بیایی بشورانی ام

تو از جنس سربی ،تو از آتشی
و من یخ نگاه و زمستانی ام

دعا می کنم تا رسد بعد از این
شب زلزله،فصل ویرانی ام

در هوای دانه هر جا پا نهادم دام بود
هرطرف بگریختم صیاد خون آشام بود

دل به کس باختم عشق مرا افسانه خواند
هر چه در سر پروراندم آرزوی خام بود

هستی من ، عشق من ، اندیشه ی من ، کار من
زورقی بشکسته بر امواج ناآرام بود

خواستم از باده کامی تازه سازم ای دریغ
جز شرنگ غم نبود ار باده ای در جام بود

آنچه از دست داده ام غیر متاع جان نبود
وآنچه از دوران ستادم حسرت ایام بود

شیخ مسجد جز فریب اهل دل کاری نداشت
بخت بد ، همراه من زآغاز تا انجام بود

من زخوشبختان حدیث روز را بشنیده ام
ورنه بر من زندگانی تیره و تار بود

کامیاری نیست در آزاداندیشان ، « حمید »
لذت هستی بکام مردم خود کام بود