دعایت می کنم با این نگاه خسته، گاهی مهربان باشی

به لبخندی تبسم را به لب های عزیزی هدیه فرمایی

بیابی کهکشانی را درون آسمان تیره شب ها

بخوانی نغمه ای با مهر

دعایت می کنم، در آسمان سینه ات

خورشید مهری رخ بتاباند

دعایت می کنم، روزی زلال قطره اشکی

بیاید راه چشمت را

سلامی از لبان بسته ات، جاری شود با مهر

دعایت می کنم، یک شب تو راه خانه خود گم کنی

با دل بکوبی کوبه مهمانسرای خالق خود را

دعایت می کنم، روزی بفهمی با خدا

تنها به قدر یک رگ گردن، و حتی کمتر از آن فاصله داری

و هنگامی که ابری، آسمان را با زمین پیوند خواهد داد

مپوشانی تنت را از نوازش های بارانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

گرچه دوری از خدا، اما خدایت با تو نزدیک است

دعایت می کنم، روزی دلت بی کینه باشد، بی حسد

با عشق، بدانی جای او در سینه های پاک ما پیداست

شبانگاهی، تو هم با عشق با نجوا

بخوانی خالق خود را

اذان صبحگاهی، سینه ات را پر کند از نور

ببوسی سجده گاه خالق خود را

دعایت می کنم، روزی خودت را گم کنی

پیدا شوی در او

دو دست خالیت را پرکنی از حاجت و

با او بگویی:

بی تو این معنای بودن، سخت بی معناست

دعایت می کنم، روزی

نسیمی خوشه اندیشه ات را

گرد و خاک غم بروباند

کلام گرم محبوبی

تو را عاشق کند بر نور

دعایت می کنم، وقتی به دریا می رسی

با موج های آبی دریا به رقص آیی

و از جنگل، تو درس سبزی و رویش بیاموزی

بسان قاصدک ها، با پیامی نور امیدی بتابانی

لباس مهربانی بر تن عریان مسکینی بپوشانی

به کام پرعطش، یک جرعه آبی بنوشانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

در میان هستی بی انتها باید تو می بودی

بیابی جای خود را در میان نقشه دنیا

برایت آرزو دارم

که یک شب، یک نفر با عشق در گوش تو

اسم رمز بگذشتن ز شب، دیدار فردا را به یاد آرد

دعایت می کنم، عاشق شوی روزی

بگیرد آن زبانت

دست و پایت گم شود

رخساره ات گلگون شود

آهسته زیر لب بگویی، آمدم

به هنگام سلام گرم محبوبت

و هنگامی که می پرسد ز تو، نام و نشانت را

ندانی کیستی

معشوق عاشق؟

عاشق معشوق؟

آری، بگویی هیچ کس

دعایت می کنم، روزی بفهمی ای مسافر، رفتنی هستی

ببندی کوله بارت را

تو را در لحظه های روشن با او

دعایت می کنم ای مهربان همراه

تو هم ای خوب من

گاهی دعایم کن

جان به جانان ده بسی نامش مبر
حیف باشد نام جائی گر بری

توان گفتن آن راز جاودانی نیست
تصـوری هم از آن باغ ارغـوانی نیست!

پـر از هراس و امیـدم که هیچ حادثـه ای
شبیه آمدن عشق ناگهانی نیست

ای عشق تو آتش زده در خرمن جانم
یکتا بت زیبایی و آگه ز نهانم

فرهادم و لب تشنه ی یک بوسه ی شیرین
درمعرکه ی عشق تو بگذشته ز جا نم

پابندی مهرت نبوَد صحبت امروز
از روز ازل بندۀ آن فّرّ و کیانم

بی باده چه مستم کند آن وعده ی دیدار
از شوق لقایت غزل آمد به بیانم

آزادگی خود نفروشم به دو عالم
آزاده ام و همدل عشاق جهانم

آزادگی من نبود هدیه ی حاکم
آزاده توام نقش زدی ، خالق جانم

تو جان جهانی همه رو سوی تو آرند
من ذره به راهی که در آن رقص کنانم

فریاد به سر منزل جانان نرسد با ر
تا نگسلد از بند هوا روح و روانم

ای نسیم از برِ این شمع مکِش دامن ناز
قصه ها مانده منِ سوخته را با تو , مرو !

ای قرار دل طوفانی بی ساحل من
بهر آرامش این خاطر شیدا , تو مرو !

سایه ی بخت منی از سر من پای مکش
به تو شاد است دل خسته ,خدا را تو مرو !

ای بهشتِ نگهت مایه ی الهام سرشک
از کنار من افسرده ی تنها تو مرو !

زندگی شد من و یک سلسله ناکامیها

مستم از ساغر خون جگر آشامیها

بسکه با شاهد ناکامیم الفتها رفت

شادکامم دگر از الفت ناکامیها

بخت برگشته ما خیره سری آغازید

تا چه بازد دگرم تیره سرانجامیها

دیرجوشی تو در بوته هجرانم سوخت

ساختم این همه تا وارهم از خامیها

تا که نامی شدم از نام نبردم سودی

گر نمردم من و این گوشه گمنامیها

نشود رام سر زلف دل آرامم دل

ای دل از کف ندهی دامن آرامیها

باده پیمودن و راز از خط ساقی خواندن

خرم از عیش نشابورم و خیامیها

شهریارا ورق از اشک ندامت میشوی

تا که نامت نبرد در افق نامیها


استاد شهریار

خبر رسید که تو با بهار میآیی
در انتظار تو، من تا بهار خواهم مرد

نیامدی و خدا آگه است: من هر روز
به اشتیاق رخت، چند بار خواهم مرد

با تو نمی شود که سر جنگ و کینه داشت
حتــی اگــــر کـــه در صف دشمن ببینمت

مثل لــــــزوم نــــور بــــرای درخت ها
هر صبح لازم است که حتما ببینمت

حس می کنم دو دل شده ای، لحظه ای مباد
درشک بیـــــن ماندن و رفتــــــــــن ببینمت

سلام