دعایت می کنم با این نگاه خسته، گاهی مهربان باشی

به لبخندی تبسم را به لب های عزیزی هدیه فرمایی

بیابی کهکشانی را درون آسمان تیره شب ها

بخوانی نغمه ای با مهر

دعایت می کنم، در آسمان سینه ات

خورشید مهری رخ بتاباند

دعایت می کنم، روزی زلال قطره اشکی

بیاید راه چشمت را

سلامی از لبان بسته ات، جاری شود با مهر

دعایت می کنم، یک شب تو راه خانه خود گم کنی

با دل بکوبی کوبه مهمانسرای خالق خود را

دعایت می کنم، روزی بفهمی با خدا

تنها به قدر یک رگ گردن، و حتی کمتر از آن فاصله داری

و هنگامی که ابری، آسمان را با زمین پیوند خواهد داد

مپوشانی تنت را از نوازش های بارانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

گرچه دوری از خدا، اما خدایت با تو نزدیک است

دعایت می کنم، روزی دلت بی کینه باشد، بی حسد

با عشق، بدانی جای او در سینه های پاک ما پیداست

شبانگاهی، تو هم با عشق با نجوا

بخوانی خالق خود را

اذان صبحگاهی، سینه ات را پر کند از نور

ببوسی سجده گاه خالق خود را

دعایت می کنم، روزی خودت را گم کنی

پیدا شوی در او

دو دست خالیت را پرکنی از حاجت و

با او بگویی:

بی تو این معنای بودن، سخت بی معناست

دعایت می کنم، روزی

نسیمی خوشه اندیشه ات را

گرد و خاک غم بروباند

کلام گرم محبوبی

تو را عاشق کند بر نور

دعایت می کنم، وقتی به دریا می رسی

با موج های آبی دریا به رقص آیی

و از جنگل، تو درس سبزی و رویش بیاموزی

بسان قاصدک ها، با پیامی نور امیدی بتابانی

لباس مهربانی بر تن عریان مسکینی بپوشانی

به کام پرعطش، یک جرعه آبی بنوشانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

در میان هستی بی انتها باید تو می بودی

بیابی جای خود را در میان نقشه دنیا

برایت آرزو دارم

که یک شب، یک نفر با عشق در گوش تو

اسم رمز بگذشتن ز شب، دیدار فردا را به یاد آرد

دعایت می کنم، عاشق شوی روزی

بگیرد آن زبانت

دست و پایت گم شود

رخساره ات گلگون شود

آهسته زیر لب بگویی، آمدم

به هنگام سلام گرم محبوبت

و هنگامی که می پرسد ز تو، نام و نشانت را

ندانی کیستی

معشوق عاشق؟

عاشق معشوق؟

آری، بگویی هیچ کس

دعایت می کنم، روزی بفهمی ای مسافر، رفتنی هستی

ببندی کوله بارت را

تو را در لحظه های روشن با او

دعایت می کنم ای مهربان همراه

تو هم ای خوب من

گاهی دعایم کن

آخ، عجب سرماست امشب اي ننه
ما كه مي ميريم در هذالنسه

تو نگفتي مي كنيم امشب الو؟
تو نگفتي مي خوريم امشب پلو؟

نه پلو ديــديـــم امشب نــــه چلــــو
ســــخت افتــــاديـــــم انــــدر منگنـــه

آخ, عجب سرماست امشب اي ننه!

اين اتاق ما شده چون زمهرير
باد مي آيد ز هر سو چون سفير

من ز سرما مي زنم امشب نفيــــر
مـــــــي دوم از ميســــره بـــــر ميمنـــــه

آخ, عجب سرماست امشب اي ننه

اغنيا مرغ و مسمــا مي خــورنــد
با غذا كنياك و شامپا مي‌‌خورند

منزل ما جمله سرما مي خـــورنـد
خـانـه مــا بـــدتـــر اســــت از گــــردنــــه

آخ, عجب سرماست امشب اي ننه

اندر اين سرماي سخت شهر ري
اغنيا پيش بخاري مست مي

اي خداوند كــريم فــــرد و حـــــي
داد مـــــا گيــــر از فــــلان الســـلطنــــــه

آخ, عجب سرماست امشب اي ننه

خان باجي مي گفت با آقا جلال
يك قران دارم من از مال حلال

مي خرم بهر شمــا امشب زغــال
حيـــــف افتـــــاد آن قـــــران در روزنـــــــه

آخ, عجب سرماست امشب اي ننه

مي خورد هر شب جناب مستطاب
مــاهي و قــرقــاول و جوجــه كبــاب

مـا بـــراي نـــان جـــــو در انقـــلاب
واي اگر ممتـــــــد شــــود ايــــن دامنــــه

آخ, عجب سرماست امشب اي ننه

شاه باجي مي گفت سنگك مي‌خريم
بـــا پنيــــر و سبـــزي مـــي خــــوريـــم

از قــــرار گفتــــــــه مــــــلاّ كــــــريــــــم
خـــــورده در بـــــازار از خـــرهــــــا تنـــــه

آخ, عجب سرماست امشب اي ننه

فكر آتش كن كه مُردم آبجي جان
شام هم امشب نخوردم آبجي جان

با فلاكت جان سپردم آبجي جـــان
الا مـــــان از رنـــــج و فقــــر و مسكنــــه

آخ, عجب سرماست امشب اي ننه

تخم مرغ و روغن و چوب سفيد
با پياز و نان گر امشب مي‌رسيد

مي نموديم “اشكنه” امشب تريــد
حيـــــف ممكـــن نيست پـــول اشكنـــــه

آخ, عجب سرماست امشب اي ننه

گر رويم اندر سراي اغنيا
از بــراي لقمـــه نـــاني بينــوا

قاب چي گويد كه گم شو بي حيــا
مي درد مـــــا را چــــون شيــــر ارژنــــــه

آخ, عجب سرماست امشب اي ننه

نيست اصلاً فكر اطفال فقير
نه وكيل و نه وزير و نه امير

اي خــــــدا داد فقيــران را بــگيــــر
سيـــــــر را نَبـــــوَد خبـــر از گـــــرسنــــه

آخ, عجب سرماست امشب اي ننه

ما ز سرماي زمستان بي قرار
لخت و عريان, مات و مبهوت و فكار

salam ostad

روزی ز سر سنگ عقابی به هوا خاست

وندر طلب طعمه پر و بال بیاراست

بر راستی بال نظر کرد و چنین گفت

امروز همه ملک جهان زیر پر ماست

بر اوج چو پرواز کنم از نظر تیز

می‌بینم اگر ذره‌ای اندر ته دریاست

گر بر سر خاشاک یکی پشه بجنبد

جنبیدن آن پشه عیان در نظر ماست

بسیار منی کرد و ز تقدیر نترسید

بنگر که از این چرخ جفا پیشه چه برخاست

ناگه ز کمینگاه یکی سخت کمانی

تیری ز قضا و قدر انداخت بر او راست

بر بال عقاب آمد آن تیر جگر سوز

وز عرش مر او را به سوی خاک فرو کاست

بر خاک بیفتاد و بغلتید چو ماهی

بگشود پر خویش سپس از چپ و از راست

گفتا: عجب است این که ز چوبی و ز آهن

این تیزی و تندی و پریدن ز کجا خاست؟

بر تیر نظر کرد و پر خویش بر او دید

گفتا: ز که نالیم که از ماست که بر ماست!