دعایت می کنم با این نگاه خسته، گاهی مهربان باشی

به لبخندی تبسم را به لب های عزیزی هدیه فرمایی

بیابی کهکشانی را درون آسمان تیره شب ها

بخوانی نغمه ای با مهر

دعایت می کنم، در آسمان سینه ات

خورشید مهری رخ بتاباند

دعایت می کنم، روزی زلال قطره اشکی

بیاید راه چشمت را

سلامی از لبان بسته ات، جاری شود با مهر

دعایت می کنم، یک شب تو راه خانه خود گم کنی

با دل بکوبی کوبه مهمانسرای خالق خود را

دعایت می کنم، روزی بفهمی با خدا

تنها به قدر یک رگ گردن، و حتی کمتر از آن فاصله داری

و هنگامی که ابری، آسمان را با زمین پیوند خواهد داد

مپوشانی تنت را از نوازش های بارانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

گرچه دوری از خدا، اما خدایت با تو نزدیک است

دعایت می کنم، روزی دلت بی کینه باشد، بی حسد

با عشق، بدانی جای او در سینه های پاک ما پیداست

شبانگاهی، تو هم با عشق با نجوا

بخوانی خالق خود را

اذان صبحگاهی، سینه ات را پر کند از نور

ببوسی سجده گاه خالق خود را

دعایت می کنم، روزی خودت را گم کنی

پیدا شوی در او

دو دست خالیت را پرکنی از حاجت و

با او بگویی:

بی تو این معنای بودن، سخت بی معناست

دعایت می کنم، روزی

نسیمی خوشه اندیشه ات را

گرد و خاک غم بروباند

کلام گرم محبوبی

تو را عاشق کند بر نور

دعایت می کنم، وقتی به دریا می رسی

با موج های آبی دریا به رقص آیی

و از جنگل، تو درس سبزی و رویش بیاموزی

بسان قاصدک ها، با پیامی نور امیدی بتابانی

لباس مهربانی بر تن عریان مسکینی بپوشانی

به کام پرعطش، یک جرعه آبی بنوشانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

در میان هستی بی انتها باید تو می بودی

بیابی جای خود را در میان نقشه دنیا

برایت آرزو دارم

که یک شب، یک نفر با عشق در گوش تو

اسم رمز بگذشتن ز شب، دیدار فردا را به یاد آرد

دعایت می کنم، عاشق شوی روزی

بگیرد آن زبانت

دست و پایت گم شود

رخساره ات گلگون شود

آهسته زیر لب بگویی، آمدم

به هنگام سلام گرم محبوبت

و هنگامی که می پرسد ز تو، نام و نشانت را

ندانی کیستی

معشوق عاشق؟

عاشق معشوق؟

آری، بگویی هیچ کس

دعایت می کنم، روزی بفهمی ای مسافر، رفتنی هستی

ببندی کوله بارت را

تو را در لحظه های روشن با او

دعایت می کنم ای مهربان همراه

تو هم ای خوب من

گاهی دعایم کن

آویخته دردم، آمیخته مردم
تا گم شوم از خود گم، در جمع پریشانها

آرام نمی یارد، گویی غم من دارد
آن باد که می زارد در تنگه دالانها

با این تپش جاری، تمثیل من است آری
این بارش رگباری، بر شیشه دکانها

با زمزمه ای غم بار، تکرار من است انگار
تنهایی فواره، در خالی میدانها

در بستر مسدودم با شعر غم آلودم
آشقته ترین رودم در جاری انسانها

دریاب مرا ای دوست ای دست رهاننده
تا تحته برم بیرون از ورطه توفانها

حسین منزوی

من که ملول گشتمي از نفس فرشتگان
قال و مقال عالمي مي‌کشم از براي تو

دولت عشق بين که چون از سر فقر و افتخار
گوشه تاج سلطنت مي‌شکند گداي تو

خرقه زهد و جام مي گر چه نه درخور همند
اين همه نقش مي‌زنم از جهت رضاي تو

شور شراب عشق تو آن نفسم رود ز سر
کاين سر پرهوس شود خاک در سراي تو

شاه‌نشين چشم من تکيه گه خيال توست
جاي دعاست شاه من بي تو مباد جاي تو

خوش چمنيست عارضت خاصه که در بهار حسن
حافظ خوش کلام شد مرغ سخنسراي تو

خب دادا علی اینو اگه صائب تبریزی گفته تو این وسط چیکاره ای؟
قشنگ بود دادا دمت گرم

ن روز
بگشوده بال و پر
با سر به سوی وادی خون رفتی

گفتی:
دیگر به خانه باز نمی گردم

امروز من به پای خودم رفتم

فردا
شاید مرا به شهر بیارند
بر روی دستها

اما
حتی تو را به شهر نیاوردند

گفتند:
چیزی از او به جای نمانده است
جز راه ناتمام!

قیصر امین پور

سلام سپیده جونم مرسی خوبی شما

✔ سلام برشما ::: -( سپیده عزیز )-

✔ سلام برشما ::: -( عطای عزیز )-

✔ سلام برشما ::: -( رهای عزیز )-

سلام عزيزم......دور از جوووونت

ممنونم ، شما خوبید ؟

✔ ... سلام برشما

☼☼☼☼☼

كنار چشمه اي بوديم در خواب
تو با جامي ربودي ماه از آب

چو نوشيديم از آن جام گوارا
تو نيلوفر شدي من اشک مهتاب

☼☼☼☼☼

تن بیشه پر از مهتابه امشب
پلنگ کوه ها در خوابه امشب

به هر شاخی دلی سامان گرفته
دل من در بَرَم بی تابه امشب

مهر آمد و تبسمی از جنس نو بهار
روی لبان پاک و لطیف بنفشه هاست

گلبوته های شادی و شور و نشاط و عشق
دسته گلی ست آبی و در دست بچه هاست

مهر آمد و طلوع نجیب و بهاریش
در جای جای دفتر دل سبز و ماندنی ست

شعر بلند خاطره های بهار شوق
در روزهای آبی و بی کینه خواندنی ست

مهر آمد و نوید شکفتن و یک حضور
دل ها همه به پاکی برگ شقایق ست

می گفت باغبان که بدانید قدر آن
چون بهترین و سبزترین دقایق ست

در گلستان سبز پر از عطر یاس عشق
آینه های عشق و صفا رو بروی ماست

مهر آمد و درین تپش قلب زندگی
پرواز تا شکفته شدن آرزوی ماست

مریم حیدر زاده

چاه دیگر نه همان محرم اسرار علی
چاه مرگی است که پنهان به ره تهمتن است

این نه آب است روان پای درختان دیگر
جو به جو خون شهیدان چمن در چمن است

و آنچه در جنگل از اطلال و دمن می بینی
مدفن آنهمه جان بر کف خونین کفن است

بی نیازند ز غسل و کفن اینان را غسل
همه از خون و کفن ها همه از پیرهن است

حسین منزوی