دعایت می کنم با این نگاه خسته، گاهی مهربان باشی

به لبخندی تبسم را به لب های عزیزی هدیه فرمایی

بیابی کهکشانی را درون آسمان تیره شب ها

بخوانی نغمه ای با مهر

دعایت می کنم، در آسمان سینه ات

خورشید مهری رخ بتاباند

دعایت می کنم، روزی زلال قطره اشکی

بیاید راه چشمت را

سلامی از لبان بسته ات، جاری شود با مهر

دعایت می کنم، یک شب تو راه خانه خود گم کنی

با دل بکوبی کوبه مهمانسرای خالق خود را

دعایت می کنم، روزی بفهمی با خدا

تنها به قدر یک رگ گردن، و حتی کمتر از آن فاصله داری

و هنگامی که ابری، آسمان را با زمین پیوند خواهد داد

مپوشانی تنت را از نوازش های بارانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

گرچه دوری از خدا، اما خدایت با تو نزدیک است

دعایت می کنم، روزی دلت بی کینه باشد، بی حسد

با عشق، بدانی جای او در سینه های پاک ما پیداست

شبانگاهی، تو هم با عشق با نجوا

بخوانی خالق خود را

اذان صبحگاهی، سینه ات را پر کند از نور

ببوسی سجده گاه خالق خود را

دعایت می کنم، روزی خودت را گم کنی

پیدا شوی در او

دو دست خالیت را پرکنی از حاجت و

با او بگویی:

بی تو این معنای بودن، سخت بی معناست

دعایت می کنم، روزی

نسیمی خوشه اندیشه ات را

گرد و خاک غم بروباند

کلام گرم محبوبی

تو را عاشق کند بر نور

دعایت می کنم، وقتی به دریا می رسی

با موج های آبی دریا به رقص آیی

و از جنگل، تو درس سبزی و رویش بیاموزی

بسان قاصدک ها، با پیامی نور امیدی بتابانی

لباس مهربانی بر تن عریان مسکینی بپوشانی

به کام پرعطش، یک جرعه آبی بنوشانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

در میان هستی بی انتها باید تو می بودی

بیابی جای خود را در میان نقشه دنیا

برایت آرزو دارم

که یک شب، یک نفر با عشق در گوش تو

اسم رمز بگذشتن ز شب، دیدار فردا را به یاد آرد

دعایت می کنم، عاشق شوی روزی

بگیرد آن زبانت

دست و پایت گم شود

رخساره ات گلگون شود

آهسته زیر لب بگویی، آمدم

به هنگام سلام گرم محبوبت

و هنگامی که می پرسد ز تو، نام و نشانت را

ندانی کیستی

معشوق عاشق؟

عاشق معشوق؟

آری، بگویی هیچ کس

دعایت می کنم، روزی بفهمی ای مسافر، رفتنی هستی

ببندی کوله بارت را

تو را در لحظه های روشن با او

دعایت می کنم ای مهربان همراه

تو هم ای خوب من

گاهی دعایم کن

+++

هوا کبود شد، اين ابتدای باران است
دلا دوباره شب دلگشای باران است

نگاه تا خلاء وهم می‌کشاندمان
مرا به کوچه ببر، اين صدای باران است


اگر چه سينه ی من شوره زار تنهايی است
ولی نگاه ترم آشنای باران است

دلم گرفته از اين سقفهای بی روزن
که عشق رهگذر کوچه‌های باران است

بيا دوباره نگيريم چتر فاصله را
که روی شانه‌ی گل، جای پای باران است

نزول آب، حضور دوباره ی برگ است
دوام باغچه در های‌های باران است

سلمان هراتی

در بیکران ذهنم بالاتر از خیالی
در چشمه سار طبعم جاری ترین زلالی


با چشمِ سِحر جوشَت افسانۀ فسونی
در حیرتم، جمیلی یا اینکه خود جمالی

بُرهانِ بی بدیلی بر عاشقان دلیلی
محبوبِ عارفانی آئینۀ کمالی

در آسمان عرفان , خورشید عالم آرا
در سرزمینِ دلها دریائی از جلالی

در عالمِ تخیّل انگیزۀ عروجی
در وادی تغزّل زیباترین غزالی

توفنده تر ز دریا در موج خیزِ عشقی
اکسیر مهربانی درمانِ هر ملالی

فرمانروای « آتش » در رقصِ شعله هائی
در آسمانِ خاطر بالاتر از خیالی


علی آذرشاهی

یاد می دار که از مات نمی آید یاد
ای امید من و عهد تو، سراسر همه باد

تو نگفتی که وصالم برساند به خودت؟
راستی نیک رسانید که چشمت مرساد


گِلۀ وصل تو با هجر تو می گفتم دوش
که ستد عمر وز او هیچ بجز غم نگشاد

در میان روی بمن کرد خیالت که اثیر
زین سخن بگذر و این واقعه بگذار ز یاد

عشق ما مظلمۀ کس به قیامت نبَرَد
که ز تو عمر ستد، در عوضش عشق بداد

اثیرالدین اخسیکتی

گاه در لحظه های تنهایی
لحظه های هراس و بیم و امید
دوستان را نمی توانی یافت
آشنایی نمی توانی دید


با تو اما رفیق همراهی است
با سخن های گرم و مهر آمیز
گفت و گو با تو دارد از هر جا
گفت و گو با تو دارد از هر چیز

دست در دست این رفیق عزیز
مختصر می شود مسیر زمان
با خبر می شوی به آرامی
از جهان و هر آن چه هست در آن

خیرخواهی که با تو می گوید
قدر عمر عزیز را دریاب
تو که بیگانه نیستی با او
آشنای همیشه خوب، «کتـــاب»

محمد جواد محبت