با من بی کس تنها شده ، یارا تو بمان
همه رفتند ازین خانه ، خدا را تو بمان
من بی برگ خزان دیده ، دگر رفتنی ام
تو همه بار و بری ، تازه بهارا تو بمان

: )

شکیب درد خموشانه ام دوباره شکست
دوباره خرمن خکسترم زبانه گرفت

اومدی تا غربت ِ من با لحظه های ما شدن / توی هوای عاشقی با تو از اینجا پر زدن
/// ناصر عبداللهی

نوستالژی به این میگن/ شعری که با نهایت سادگی میشه خوندش و کلی اشک نثارش کرد.... آخ نــَــنـــَـــه..

وفاداری طریق عشق مردان است و جانبازان
چه نامردم اگر زین راه خون آلود برگردم

نماز ِ بی سجده /

. . . آنقدر که تمام شعرهایم سپید شده اند . . .

مثل کبریت کشیدن در باد
زندگی دشوار است
من خلاف جهت آب شنا کردن را،
مثل یک معجزه باور دارم.
آخرین دانه کبریتم را می‌کشم در این باد
هر چه بادا باد!.......................................سهراب سپهری..

@آریــَــن تو هم رفتی بالا و تو ی فاز ِ سکوت تا یه وقتایی.... : دی
انگار مُد شده تا از کسی و جایی دلگیر میشن آدما ، میرن کز میکنن اون گوشه و دلیلش هم میشه اصلاح شدن .... : )
به دل نگیر حرفامو/ که اگه مهم نبودی و اسمت رفیقم نبود ، اینقد بی پروا حرف نمیزدم...
در هر حال... امیدوارم همه چی روبراه باشه و نه رو به راه !
یا علی...

بی بی که مُرد ، انگار تموم ِ پهلوونای دنیا هم مُردن

صورت فلکی خرس ، در آسمان / و دو ابر سفید کنار هم در آسمان/ و تنهایی ِ خرسی روی برف...
/// آدمها اونجور که خودشون فکر میکنن تنها نیستند/ همیشه یکی هست