اِبی بن بست. . .
چه ناباور .. چه دردآور .. سکوتم بی نهایت شد ! چه غمگینانه عشق ِ "ما" ، دچار رنگِ عادت شد !!
اِبی بن بست. . .
یـادمـــــ تـو را فـرامـوشــــــ نمـی شـود انـگـار ! خـواهـشــــا بـیــا و بـا خـود ببـر یـادتــــــ را ...!
اِبی بن بست. . .
بگذار سر به سینه ی من تا که بشنوی .. آهنگ ِ اشتیاق ِ دلی دردمند را .. شاید که بیش از این مپسندی به کار ِعشق .. آزار ِ این رمیده ی سر در کمند را .. بگذار سر به سینه ی من ، تا بگویمت .. اندوه چیست ؟ عشق کدامست ؟ غم کجاست ؟ .. بگذار تا بگویمت این مرغ ِخسته دل .. در هوای ِ تو از آشیان جداست .. بیمار ِخنده های ِتوام ، بیشتر بخند .. خورشید ِ آرزوی ِ منی ، گرمتر بتاب ...
اِبی بن بست. . .
گاهی ، نباید ناز کشید.. نباید آه کشید.. نباید انتظار کشید.. نباید درد کشید.. نباید فریاد کشید.. تنها باید ،<دست> کشید و رفت !!
اِبی بن بست. . .
انسان نقطه ای است میان دو بی نهایت: بی نهایت لجن بی نهایت فرشته