اینجا همه از چمدان سخن می گویند

کسی ماندن را باور ندارد

اینجا همه از لحظه های با هم بودن گریزانند

انگار که وقتشان را در هاون می کوبند

انگار که به باد نگاه می کنند

انگار که چتر میگیرند روی سر ماهی ها



تو ...

پای ماندنم نشدی

من...

اما بال رفتنت خواهم شد

بالهایی سرخ ... از نوادگان دل خونین



تو در هوا قدم بزن

من روی زمین پرواز می کنم

با حفره ای در سمت چپ سینه ام!!

دیگر چه اهمیتی دارد؟! چمدان جغد شوم رویاهایم شده.کو کو میکند و از خواب می پرم

دیگر چه اهمیتی دارد؟! با دنیا دنیا چمدان

یا با کوله پشتی ای خاکی

اینجا کسی ماندن را باور ندارد...



تو هم به رهگذری دل نبند...

آرام باش...

چشمانت را ببند ...

و تکرار کن :

"دنیا برای نرسیدن است"

از آن بهشت كوچك حاصلخيز
تا اين كوير وحشي دم كرده
از فصل جفت‌گيري نخلستان
تا اين جنازه‌هاي ورم كرده

من درد سقف‌هاي زمينگيرم
كه سنگ قبر خانه شدند آن شب
فرياد مادري كه نمي‌ميرم
فريادها ترانه شدند آن شب

لا لا گل شكسته ی بابونه
لالا دل ستاره و شب‌خونه
چشماتو هم بذار بخواب آروم
دنيا كه زهرمار نمي‌مونه

تو شهر چشمهاي كفن پوشم
ميدون سياه مست و عزاداره
شب گريه‌هاي ممتد طولاني
هذيون يه مصيبت تب داره

تصويري از تباهي و تابوت
رو شونه‌هاي خالي هر ديوار
اين غربت هميشه‌تر از هر روز
آوار مي‌شه روي سر آوار

تكليف شب جريمه ی سختي بود
باباي داغ ديده كه دير آمد
اين شهر لال مرده... زبانم لال
شايد دوباره زنده شود ... شايد
و.

: دی

این گره های کور فقط به دست تو باز میشه خدا

وقتی که پیدا می‌کنی و پیدا می شوی، راه تازه انگار سربلند می کند .