بابک...
کی به خلوت می روند آن کار دیگر می کنند؟ حافظ! آدم بر سر منبر نمی گوید دروغ! ما مسلمانیم و ایرانی، هزاران بار شکر! یک نفر حتی در این کشور نمی گوید دروغ!
بابک...
دلـــم یکــــ مــزرعـــــه مـیـــخـواهـد یكـــ تــــو یکــ مــن و گنـــدم زاری طلایـی رنگـــ کـه هــوایـش آکنـــــده بـا عطــــر نفس هـای تــــو بـاشــــد
بابک...
کوه نیستی ، اما صدایت که می زنم شعر و شور و عشق به من باز می گردد . . .
بابک...
بــرای ِعوض کـردن ِ دنـیـا نیازی به خواندن ِ روزنامه های ِ سیاسی نیست ! نیازی به تغییر ِ كابینه و رییس ِ جمهور و هیات ِ دولت نیست ! ... و نیازی به تجمّعات ِ بیش از دو نفر نیست ! گاهی تنـــها دو نــــفر مـی تــوانـــند تمـــــام ِ دنــــــیـا را پشت ِ میز ِ كافه ای مثـل ِ یك حبّـه قــند در فـنــجــانی چـــای ، به هـــم بـــزنــند !!!
بابک...
هــر بــار کـه چـشمـانـت را می بــندی و بــــــاز میـکنـی ، بیشــتر شـــک می کــــــنم که مــرگ و زنــدگــی ، فــقط دسـت ِ خـــدا بـــاشـد !!!
بابک...
... سال تحویل شد و من تمام دلتنگی هایم رابه جای تو در آغوش می کشم... و چقدر جایت در میان بازوانم خالیست...
بابک...
از زندگی از این همه تکرار خسته ام از های و هوی کوچه و بازار خسته ام دلگیرم از ستاره و آزرده ام ز ماه امشب دگر ز هر که و هر کار خسته ام دل خسته سوی خانه ، تن خسته می کشم آوخ ... کزین حصار دل آزار خسته ام بیزارم از خموشی تقویم روی میز وز دنگ دنگ ساعت دیوار خسته ام از او که گفت یار تو هستم ولی نبود تنها و دل گرفته و بیزار و بی امید از حال من مپرس که بسیار خسته ام...
بابک...
یــــــــــــــــــــــــــــــاد بگیر: گاهی نباید ناز كـــــشید ؛ انتظاركـــــشید ؛ ... آه كـــــشید ؛ درد كـــــشید ؛ فریاد كـــــشید .... تـنهـآ باید دست كـــــشید و رفت ...
بابک...
پیر شدن این نیست که : نشونه ی پیری در ظاهرتون پیدا بشه .... هر زمانی که از درون احساس شادی نکردید ؛ اون موقع دارید پیر میشید ... !!!
بابک...
گاهی خدا برای حفاظت از شما ؛ کسی را از زندگیتان حذف می کند ! اصرار به برگشتنش نکنید ... !!!
بابک...
من برای متنفر بودن از کسانیکه از من متنفرند وقتی ندارم ٬ زیرا من گرفتار دوست داشتن کسانی هستم که مرا دوست دارند
بابک...
آهنگ تند زندگيبراي رقصيدن است نه دويدن! ما که مثل اسب فقط میدویم!!
بابک...
دوستش دارم ! بزرگیش را ؛ سکوتش را ، عظمتش را ! ابهتش را ... تنهاییش را ؛ حکمتش را ... صبرش را ! و .... بودنش عادتیست ، مثل نفس کشیدن ! خدا را میگویم ... !!!
بابک...
شبیه معادلات چند مجهولی شده ام ؛ این روزها …. هیچ کس از هیچ راهی مرا نمی فهمد … !!!
بابک...
آنــہــایی که به جــای فـریـــاد زدטּ ، سکوت می کننــد یک روز به جـای اینکه صبـــر کننــد ، در را بــاز می کننـد و می رونــد . . .