حرف هایی هست برای "گفتن" ،

که اگر گوشی نبود نمی گوییم .

و حرف هایی هست برای "نگفتن" ،

حرف هایی که هرگز سر به "ابتذال گفتن" فرود نمی آرند .

حرف هایی شگفت ،

زیبا

و

اهورایی

همین هایند ،

و سرمایه ی ماورایی هرکسی به اندازه ی حرف هایی است

که برای نگفتن دارد

حرف های بی تاب و طاقت فرسا ،

که همچون زبانه های بی قرار آتشند ،

و کلماتش هریک ،

انفجاری را به بند کشیده اند ،

کلماتی که پاره های "بودن" آدمی اند ... رفیق

خیلی عالی بود.

ممنون پرهام...