@نیما صابری

با این که #میمردم برات ...

با حوصله بازم چشاتو فرض کردم
هر شب تو رو از خاطراتم قرض کردم
چشمامو با اشکِ خودم تزئین کردی
عاشق شدن رو با دلم تمرین کردی ...

عاقبت جدا شدن دستای ما ، گم شدیم تو غربت غریبه ها ، آخره اون همه لبخندو سرود چشم پر حسادتِ زمونه بود ...

تازه...اگر بمیری هم که خلاص بشی....میگن از همون اول مردنی بود

خوبی از خودتونه

من لوتیم

حالا از شوخی گذشته کلنگ چقد بهت میاد ، برازندته