اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

آفتاب تنبل پاییز ... سایه ی تو لابلای درختان نیمه عریان باغ با یک بغل شاخه گل خشک و نگاه عمیق تــــــــــــــــــــــو ... که همـــ آغوشی آتش و چوب در آن حدس زدنی است!!! می لرزد دلـــــــــــــــــم..

آنـکه بــیشتـر دوستـت میــدارد ، زودتــــر

دلتنگ‌ترين عالم مي‌شوم

میانـ اینـ همه نوشته های مجازی

دلمـ برای طعمـ یک سطر دستـ خط واقعی تنگ شده

آنهمـ از نوع صادقانه اش....

غیرت عاشقانه نداشته باشم.....

من در وهم خود بیدار

کی به من اجازه‌ی عبور می‌دهی؟

میخواهم پاک شوم