رفت تا دامنش از گرد زمین پاک بماند / آسمانی تر آن بود که در خاک بماند


از دل برکه شب سر زد و تابید به خورشید / تا دل روشن نیلوفری اش پاک بماند


دل و دامان شب آنگونه ز سوز دم او سوخت / تا گریبان سحر تا به ابد چاک بماند


خوشه سرمست رسیدن شد و از شاخه فرو ریخت / تا که در خاک رگ و ریشه این تاک

روحیه خراب شد ...........................