اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

دیر می فهمی

به خاطر سردی دلی

شیشه ی یک اتاق

هیچوقت

بخار

نمیکند

سرنوشتی مبهم سرگذشتی مرموز

جسمم غزل است اما روحم همه (( نیما )) یی ست