اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

سفری در پیش است...

تو روحش....

از ستاره ها خون می آید. از ماه خون می آید

رها اگه علیرضا با من بود که خطاب میزد گلکم

گلويي صاف كن كه مطمئن شوم

باورت كنم

در دالان سیاه سنگفرش

روزنامه ی عصر نوشته بود

تا لحظاتی دیگر

از پشت پنجره

بازگشت سورتمه ها را خواهم دید

که جنازه ام را با خود می آورند.

اتاق من چقدر کوچک است

برای

چای نوشیدن

حرف زدن

هم آغوشی

و لباس های پاره ام

(که دلیل خنده های تو نیست).

از عشق بازی پروانه در انتهای پیلگی

از تلاقی پاهای دختران پیش از تاب خوردن دامنشان در باد

و تداخل امواج رادیو با دریاهای شمال

که می گفت:

"یک نفر در آب دارد می سپارد جان"

دروازه کوبه ندارد

به سرم می کوبد

گفتی کجای قصه سرم به سنگ خورد؟