اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

در بیکران وسعت اندیشه

شهری نهفته است

قلب خیال پرورم تپنده و سرشار از شوق

وای اگر واقعی بودی

کاش

همه ی فصل ها

زمستان بود

در تنم اتشی به پا کردی

که خاموش ام نمی کند

حتی دریا دریا اب

وقتی از پنجره کسی را ببینی

که دوستش داری

دیگر چه آرزویی داشته باشم از خدا

از رفتن کسی نترسید

تقصیر هیچکس نیست

تردید نکن

نفس های آخر است

سخت مي کاهد از جانم اين "نمايش"