اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

کی مثل من، واسه تو ، قلب شکستش میزنه

مثل نیلوفر و ناز ،
ساقه ترد ظریفی دارد
بی گمان سنگدل است آن که روا می دارد
جان این ساقه نازک را
-دانسته-
بیازارد

که در آیینه اشک تو ،، غم من پیداست

قطره ی اشک تو داند که ::: غم من در یاست

دل من گریه نکن !!!

سخن از اشک مخواه

که سکوتت :: گویاست...

با عشق

مي میرد.

آهسته و آرام....

از من مپرس که از کجا می آیم....

من از سرزمینی دور اما سرشار از

مهربانی می آیم.....

من هم آواز با پرندگان و هم صدا با

بهار همراه با وزش نسیم صبحگاه

می آیم......

من با کوله باری از عشق می آیم.