اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

ﺑﻪ ﺗﻮ ﻫﺠﻮﻡ ﻣﯽ ﺁﻭﺭﻧﺪ ﺁﺩﻡﻫﺎ ، ﻧﯿﻤﻪ ﺷﺐ !
ﺑﺎ ﻫﻤﻪ ی ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ ﭘﺲ ِ ﺫﻫﻦ ِ ﺗﻮ ، ﺑﺮﺍﯾﺖ ﺑﺎﻗﯽ ﮔﺬﺍﺷﺘﻪ ﺍﻧﺪ…

منتظر نباش که ببارد

و چشمه های کور را شفا بخشد

و بمانم تک و تنها،خسته شوم از انتظار

و بریزم اشکهایی از جفای روزگار

ي اختيار از آنها

مي گريزم .در لحظات سكوت تكيه بر شب ميزنم.در تنگناي،بغض

فرو خوردن و در كورسوي يك روزنه در انتهاي تاريكي به انتظار

نشسته ام......

می سرایم با تمام غمها برای شب ها که کسی غمگین بدور از اینجاست....