اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

در گلوی من

هزار اسم تو

نگفته

خشک

در گلوی من

هزار بغض

شکسته

بسته

گلوی ِمن

بوسه می خواهد ...

من هوس پوشیدن بارانیم را دارم

اشتباه می کنید اگر فکر می کنید

به سراغش نمی روم

در این گرما

بارانی

...

تو

چه دیارِ غریبیست

دلی که پادشاه ندارد

دهی که کدخدا ندارد

به من گذر کن و بگو:

"ای دروغگو"

هر چی که می خواهی بگو

فقط بگو

سکوت نکن

به خوابم آمدی

صدایم کردی:

بیدار شو

و

من

بیدار

شدم...

نفس کش گلویم

پُر از بَق بَقوی اشکیست

آواره ی بارانی بودم که قطره اش در حسرت ِ رخت ِخواب ِ دستانت بود...

نوازش اینجاست
دو سه خط هم بوسه
ته حس غزل
حس آرامش آب
ته معصومیت باغچه و همسایه

همچون گوهــری
میان ســنگ ها
میدرخشــی

میان انبوده آدمها....