اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

میز ِ کار ِ چوبی ِ کنج اتاق

قلم و کاغذ ِ شعر ِ بی جواب

همه، بی سایه و بی رنگ شدند

چشم‌ها بر کشتگان شهر دیگرگون می‌آیم

هرچه می‌بینم فقط ابرست و آوارست اینجا

محمدحسین انصاری نژاد

مرسی هم بند قدیمی

صدایت



در سرازیری ِ جاده



باریک می شد..



: .... بر می گردم عزیز ِ دل....!



دنیا که دو روز نیست!



و من



سالهاست ....



که....



... چلّه نشسته ام...!!!



در انتظار ِ...

چقدر به تو گفتم یا بمان برای همیشه

یا بگذار بمیرم

........یک مرگ راحت هم برایم نخواستی...خسیس...