اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

با غربت دل ساختم

تنها و رها ماندم

حال خاکستری سردم

پاییزی و بی برگم

از تو خبری افسوس

از تو گذری افسوس

آری

دنيای من اتاق كوچكی است

با شبح‌هايی سرگردان

بيرون زده از ذهنی باد كرده

و من گاهی فكر می‌كنم

شرجی‌ترين هوای دنيا

در اتاق من جريان دارد

هديه عاشقانه من است

خيالم نيست

كه بدجنس و پر رويی

برايم شانه‌یی بفرست

با آيينه‌يی چركين

و يك فانوس كهنه

كه در شبهای تاريكم

به تنهايی بگريم

و فانوسم بسوزد

و من گيس سفيدم را

بدان آيينه و شانه

به آرامی بيارايم

دلم را باز گردان ...

مرا كه در خنده‌ها و گريه‌ها خلاصه می‌شدم ...

استخوانی كه درد می كند هنوز

از اعتيادم به صدايت

تحرّك را هم كه نگو

مردگيم را بر دوش می‌كشد !

همين .