اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

بگو کجای آسمان نشسته ای

خواهم آمد

در خیالم بارها به سوی تو

پرواز را تمرین کرده ام !

تو که هستی

از تاریکی خودم نمی ترسم.

در این رگ های دیوانه

خون نمی چرخد

هذیان نمی گویم

من خودم دیده ام که کوچه گریه می کردو

گلوله در گلوی تفنگ بغض کرده بود

حالا چه فرقی می کند

تو چشم هایت باز باشد یا بسته

پای این دیوار سیمانی.

این بوسه را با چسب زخم

به لبانت بچسبان

ببین که زخمی ام!

گرسنه!

شعرم تب می کند

می لرزد

پشت این درهای بسته
آسمان
صاف و آبی
جاده
سبز
لحظه
آفتابی
راستی گلها چه سرخند
قلب من اما...!

پا در قدمت دارم پا بر دل من بگذار
این خانه ی ویرانم ای دوست ز آن توست