اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

تمام شـعارهایی که دادی

در دفترم .... شـعر شد ...

شاید شبیه گیاهان خودرویی که از آسفالت خیابانها ميـ رويند....

از كدامين ريشه به دور بودن پيچيدم

كه پاهايم اينچنين با زمين زاويه دار است؟

آنقدر بر رگهايت مي بارم

تا خانه دلت را

گرمتر به خاطر آوري.

این شهرهم

پستچی ندارد

سرت را روی شانه ام بگذار"

تا غزل غزل

خیس شود

شانه هایم را بردار

جای امنی بگذار

کوه سردش است.



این فوج عظیم کوچ

تاریخ را پس می زند

شانه هایم را بردار

جایش دو چوب سرخ بگذار

( ترجمه )

درخت ِ سیب را تکان دادم
چند ستاره بر زمین افتاد
به من چه می شود
بگذار کودکی هم چند روز
ستاره بفروشد

تو هم
چشمهایت را
پشت ِ دستهایت پنهان نکن
تنها تو نیستی
که دروغ می گویی