اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

تنها به خاطر این لحظه‌هاست که برایت می‌نویسم. می‌خواهم کتابی بنویسم که در نظرت عاری از اندیشه

باشد، و گمان کنی در آن بازتاب شور و شوق خود را می‌بینی.

ای دشت‌های پهناور غرقه در سپیدی سحر، من شما را بسیار دیده‌ام.

و ای دریاچه‌های آبی، در امواج‌تان غوطه‌ها خورده‌ام، و هر نوازش نسیم خندان لبخند بر لبم نشانده است.

این است، آنچه از گفتنش به تو خسته نخواهم شد.

من به تو شور و شوق خواهم آموخت. اگر چیزهای زیباتری می‌شناختم، از آن‌ها با تو سخن می‌گفتم، از

همان‌ها و نه چیز‌های دیگر.

آنجا که ایستاده می خوابم

عمیق تر از هر خوابی

دلم شانه هایت را می خواهد!!

از دلت که مایه بگذاری

سوخته ای . . .

در جستجوی چه جوابی هستی

وقتی عشقت را آزار میدهی و بعد از او میپرسی

دوستم داری . . . ؟؟

حالا آرام تر، آرام تر بتکان

تا خاطره هایت نیفتد

تلخ یا شیرین، چه تفاوت می کند؟

خاطره، خاطره است

باید باشد، باید بماند!!!

نيازي به انتقام نيست.....
فقط منتظر بمان..