ایمان را به رسمیت نشناخت....

اش کسی در من بر می خاست
شعر نمی بافت
عاشق نمی شد
اشک نمی ریخت
سکوت نمی کرد
درد نمی کشید
نمی شکست
نمی گریخت
نمی فسرد

محض رضای آسمان
این گلدان خسته پاییز زده را
جدی بگیر

او آخر عمری خوشبخت است
که رفقایی دارد و در باغی
به فراموشی عمری دراز می خندد
پدر بزرگ من خوشبخت شد
چقدر خوشبختی ساده بود

سوت قطار.....