اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

چقدر هوا خوب است...اینجا هوا دونفره است...
من هستم وتنهایی.....

کپی پیست...

وقتی پرهای نوشتنم را با یک جمله می چینند

و من خاموش و تنها

ساعتها و روزها منتظرت می مانم تا دوباره بیایی و پروازم دهی

و امید... امید به زندگی... به بودن... به گفتن... به نوشتن

هر روز

شکسته تر

غمگین تر

باغ چای است سبز پیرهنم، تا قدم می زنی میان تنم

سنگ فرش پیاده رو ها را میکشم روی قوری چینی

ببین

دلم داغونه.....

چرخ زنان

دامن افشان

و این است تبانی من و روزگار..