اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

اعتراف کن
به تجسم کالبد استخوانی من
در اندیشه خاکستری خود
چه زمهریری بود دستانت هنگام وداع
حیف چیزی در من نمانده بود تا ویران کنی
اعتراف کن

عادت کرده ام به خالی نگاه عابران
و تنه زدنهای بی التفات خالی از بخشش
رازسر شکسته این سنگفرش های قدیمی
صدایم را زخمی کرده است
ردپای هیچ پرنده ای بر خیال خیس این گذر هم نیامده انگار
آخرمگر کجای این سرزمین ایستاده ام
ک باید این همه تابلوی عبور ممنوع را
در قدمگاه باورخود نصب کنم؟

اسب هایی
که در رگهایم می تازند
از پیراهنم گذشته اند

امشب به بابا بزرگم میگم : اقا به مادر میگم نمیاد بریم فسک بوک عشقو حال کنیم.

میگه برو ماشینو روشن کن خودم باهات میام!!