اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

نیستی

وقتی بیایی

نمی فهمی

غروب است یا طلوع ...

که با هیچ کمند شعری اسیر نمی شود

تنها ٬ عبور لحظه های چشمهایش

عبور لحظه های چشمهایش

لحظه های چشمهایش

چشمهایش...

این شعر هم ناتوان ماند و ناتمام

من هم .

نمیخواهم تو را ماتم زده ببینم...

این جنگ اخر قصر دلم را نابود میکن

همون پیغام خصوصیه

من یعنی من

خود من

با شما

نه بدون شما

بگم که

چطوری بگم



خب میگه دیگه چه بی جنبین شما...

مرسی علیرضا جان ..عید تو هم مبارک ..سال خوب و خوشی رو داشته باشی ...تازه وارد

پاك خيس شده ام...
امشب زير اين باران چترم را به آتش خواهم كشيد...