اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

زندگی ام

سرنوشت سنگ هایی ست

چیده شده بر هم ؛

که به سنگینی ِ شنی

فرو می ریزد .

دلم تنگ است

مثل عکس تو

آی دریا!
دیگر خسته ام

خوابم می آید!

چشم های خیسم در اسارت
آونگ پیشگویان
خواب سیبِ سرخ می بینند!

( من چراغم را در آمد رفتنِ همسایه ام افروختم )
تا ببینَد چاله ها، خود سوختم!؟

از شمال و از جنوبش،
خاوَرَش و آنجا که می افت
خورشیدش به خاک..

در
شبِ سرد کویرِ تنم؛
ستاره ها را
چه غریبانه
نفَس می کشم

چقدر
غم را
برای "خود" بخواهم و
شادی را
برای دیگران!...
چه قدر؟...