اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

نشسته در قايق

پارو هایم کجاست....

هیچ ندارم برای تو

که نبرده باشی اش پیش از این از من

جز

شاید همین شعر

دریا


ساحل

همه ساخته ها ی تو

با آب می روند

موج

خودش را می کشد

به من نمی رسد

کاش من دلی داشتم ویک چتر

برای بازگشت

بی هیچ خاطره

بی هیچ عکس یادگاری

رفت
زمستان خزر...

پارس سگ ها اگر نبود

تنها صدا

صدای اشک دریا بود

ساحل بیکران

کجا می رود

این مورچه تک

وتنها....

ماه بودم
می خواستم ماهی شوم
آه شدم

راستی در انتحار شعله ها من میسوزم یا خاطراتم ؟!