اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

این ها یعنی من دارم گریه می کنم ...

کابوس ِ نبودن َت را ...

کاش بودی ... ،

من به پابوس َت ...

اوضاع خیلی خراب شده ... ،

دست و بال ِ ت باز هست یه خُرده من ُ بغل کنی ... ؟

بُغض ...

استیصال ...

تنهائی

بی پروا ...

اشک های سکوت ....

خدا هست و یک عُمر است که ندیده ام َ ش ... ،

تو نیستی و هر ثانیه تو را می بینم ...

در من انگار بی قراری موج می زند ... ،

از تمام ِ قرارهائی که ...

به نیامدن ختم شد .

تنها امّا ...

درد ِ تاریکی را گریه می کند ... ،

مرثیه ای در مرگ ِ نور ...

خسته گی ام در نمی رود که هیچ ...

بی شرف همه را هم فراری می دهد ..